Mijn eerste verjaardag op Zakynthos

Ontbijt in het zonnetje

De dag begint met een stralend blauwe hemel en een heldere zon. We ontbijten buiten, bijzonder hoor, heb ik nog nooit gehad op mijn verjaardag. Heerlijk dus. Na het ontbijt horen we een vreemde bel vanuit de kamer. Het blijkt een Skype-oproep te zijn van onze lieve vrienden, Petra en Ben, in Nederland. Geweldig om ze dan toch even te horen, het geeft nog meer het verjaardagsgevoel. Inmiddels staan er ook felicitaties op FaceBook. Leuk!!!

Daarna doen we onze dagelijkse work-out, we lopen een half uur naar het strand, half uur zwemmen, even lopen over het strand om op te drogen en dan weer naar boven. Alleen vandaag doen we het een beetje anders. We stoppen aan het strand bij de Buca-bar en drinken daar een kopje koffie en bestellen onze favoriete ijsje: de Frutopia. Dit keer met andere smaken ijs, omdat de smaken niet meer worden aangevuld, het seizoen is echt bijna over, maar nog steeds met heel veel fruit. Een echte traktatie😁

Dan gaan we weer naar huis. En daar wachten opnieuw berichtjes met felicitaties, nu van beide zoons. De één knoopt er meteen een Skype-moment aan vast, met de ander heb ik een afspraakje staan. Dan hebben we verder een heerlijk middagje met de zon als gast. Tegen 20 uur zakken we een klein stukje naar beneden, we eten lekker bij Archontiko, en ook dat is heel gezellig.

Al met al een heerlijke eerste verjaardag op ons geliefde eiland.

Van de winkel-meneer, uit eten, zon en zwemmen

Tegenover ons vroegere vakantie-adres Archontiko is een kleine kafenio. Een piepklein winkeltje waar je van alles kunt kopen, van tomaten en uien tot tandpasta of afwasmiddel, en waar sommige mannen uit ons dorpje regelmatig te vinden zijn om de laatste nieuwtjes te bespreken onder het genot van een kopje koffie of een glaasje. Soms laten ook toeristen zich verleiden door de kleine stoeltjes en tafeltjes buiten, pal aan de weg. In onze vakanties haalden we er regelmatig een broodje of flessen water, tot op een bepaald moment de communicatie niet lekker liep en daarna zijn we er eigenlijk niet meer geweest. We groetten de mensen in het winkeltje natuurlijk wel altijd, want hij en zijn vrouw bleken ook onze overburen te zijn. Afgelopen zaterdag hadden we een avondrondje gelopen en kwamen langs de kafenio, toen we de mannen die er zaten gedag zeiden, riep een meneer, een andere man uit ons dorpje, ons. We liepen naar hem toe en hij bood ons een glaasje wijn aan. Is goed voor het hart, zei hij. Dus de winkel-meneer, die net als duizenden andere Griekse mannen, Dionysios blijkt te heten, schonk een glaasje voor ons in. Van zijn eigen wijnstokken, vertelde hij. En langzamerhand kwam er een heel leuk gesprek op gang. We vonden het heel gezellig om zo eens even in het echte Griekse leven onder te dompelen. Ook zullen we weer een paar keer in de week een vers gebakken broodje gaan halen en we hebben gezegd dat we vaker zo'n 'hartversterker' zullen komen drinken 😁.

Zondagavond zijn we uit eten geweest in ons favoriete restaurant in Alikes, Fidelio. Deze 15e oktober was de laatste dag van het zomerseizoen 2017 dat ze waren geopend. We hebben het ons heerlijk laten smaken en we kregen nog een fles wijn mee naar huis ook. We vroegen aan Dennis, één van de eigenaars, wat ze nu gingen doen. Het antwoord was: Eerst op vakantie en daarna wachten de olijven. Het is echt niet zo, dat ze het hele winterseizoen niets hebben te doen, dat kunnen ze zich niet veroorloven. Maar waarschijnlijk zien we ze in de winter nog wel eens langskomen, want hun oma woont in ons dorpje. We hebben ze in ieder geval een goede winter gewenst, begin mei 2018 gaan ze weer open.

De afgelopen dagen was het nog heel mooi weer, daarom zijn we vanmiddag naar Dafni-beach gereden aan de zuidkant van ons eiland aan de golf van Laganas. Ik wil een beetje gaan kijken waar het mooi is om te snorkelen. Nou bij Dafni-beacht zag ik veel verschillende vissen en visjes en ik ben nog lang niet op alle plekjes geweest. Dus zeker voor herhaling vatbaar. Ook was op dat strand de zon veel langer te zien dan bij ons. Omdat ons huisje tegen de berg aan is gebouwd is de zon bij ons rond kwart over 4 weg. Vanmiddag hebben we tot half zeven in de zon gezeten. Toen ging hij bijna onder en wilden we weg, want de weg er naartoe was niet echt een goede weg, hij zat vol met kuilen en gaten, dus dat doen we graag bij goed licht. Na een bezoek aan een groenten- en fruithal en aan de supermarkt, was het om half 8 pikdonker. 

Agios Sostis

Het is prachtig weer, nog heerlijk warm, rond 23 graden, en dus gaan we weer een stuk lopen. We lopen vanaf Agios Sostis langs vele olijfbomen, waarvan er heel veel al eeuwen oud moeten zijn. Ze zijn breed en gegroefd en hebben al een heel olijfbomenleven achter de rug. De takken hangen inmiddels bij sommigen door de vele olijven al wat naar beneden, maar het duurt nog tot november/december voor ze zullen worden geoogst. Het is een mooie route, we komen door de kleinere straatjes van Lithakia en als we door het stadje heen zijn, moeten we de beslissing nemen of we de kortere route, nog ruim 7 km, of de langere, nog ruim 12 km, nemen. We hebben bijna 6 km gedaan en ik denk dat de langere wel kan. Het is een prachtige route. We hebben uitzichten over bijna de hele zuidkant van het eiland en even later kijken we over Limni Keriou en Marathonissi (schildpadeiland) uit, van deze kant hebben we dat nog niet eerder gezien. Het is heerlijk om hier te lopen, we genieten met volle teugen. Dan geeft de gps aan dat we linksaf moeten, maar dat pad is afgezet met grote stenen. Het kan dus zijn dat daar een huis is neergezet, dus we vervolgen onze route en zien even later dat we echt links hadden moeten houden, we gaan nu steeds verder rechts. Er is niet echt een pad dat weer leidt naar de route die we moeten hebben, dus besluiten we om door een olijfgaard te proberen af te dalen en daar de route weer op te pakken. Dat lukt gelukkig wel, maar het gevolg is wel dat we 2 km extra moeten lopen om weer op ons pad te komen. Een stukje hoofdweg hebben we ook nog, een stukje dat we eerder hebben gedaan toen we in 2014 eens van Limni Keriou naar Laganas liepen met onze vrienden Ben en Petra, om boodschappen te gaan doen. Gelukkig kunnen we na een stuk eindelijk weer de olijfgaarden in en dat bevalt ons veel beter dan de hoofdweg. Maar ook daar blijken huizen neergezet te worden op weggetjes die wij willen lopen en als er dan bijna 20 km in je benen zitten, hoop je dat je niet heel veel meters om hoeft te lopen. Het bleek mee te vallen, maar toch waren we best moe toen we eindelijk bij de auto waren. We hebben de spullen in de auto gelegd en zijn toen toch nog even naar Cameo Island gelopen. We zijn er weleens langs gelopen maar hebben nog niet bekeken hoe het er nou uitziet. Dus we lopen over de brug en gaan de trap op en bovenaan zit een meneer die doodleuk vertelt dat het 5 euro kost om er door te lopen, dan krijg je er wel een drankje bij, maar wij willen toch ook wat eten. We laten het dus zitten, misschien komen we er ooit nog eens. We lopen terug naar de haven en rijden naar het stukje in Agios Sostis waar de restaurantjes zijn. Daar is het inmiddels toch wel wat uitgestorven door het einde van het seizoen, maar we vinden er toch één die wel wat gasten heeft. Daar laten we ons een maaltijd en drankjes lekker smaken en keren moe maar voldaan naar ons huisje terug.

Door de olijfgaarden

en bamboe

Klokkentoren in Lithakia

Uitkijken richting Lithakia, Laganas, Kalamaki en Skopos

Bidsprinkhaan (door Leo)

Marathonissi (Schilpadeiland links) en Limni Keriou (rechts bij de inham)

Waarschijnlijk merk je al dat ik van Olijfbomen houd

Olijven

Cameo Island bij Agios Sostis

Brrrrrr ...

De weermannen en -vrouwen voorspelden het al, een grijze, bewolkte en regenachtige dag. Toen we vanochtend wakker werden onweerde het. Maar vanmiddag kwam er toch nog even een zonnetje doorheen piepen, dus toch nog een uurtje in de zon, en dat voelt meteen heerlijk. Maar als de zon achter de berg is, is het ook in ons huisje toch wel koud (20 graden vinden wij echt erg fris), en dus zijn de lange broeken en truien inmiddels uit de kast voor de namiddag en avond. Maar voor de rest van de week zijn de voorspellingen weer heerlijk. Blijft toch genieten hoor, als het zo lekker is.

Pad langs het klooster

Vanochtend toen we gingen zwemmen zagen we dat het mooi helder weer was. We zagen de hoge bergen aan de andere kant van de plas zo duidelijk als we ze nog niet eerder hadden gezien. Dus bedachten we dat we het kloosterpad weer eens moesten doen. Het is een korte wandeling van ruim 7 kilometer, maar het is wel echt zwaar met stevige klimmen en lastige afdalingen over paden met rollende steentjes. Maar je krijgt voor de moeite wel een aantal prachtige uitzichten. Vandaag was het niet warm, rond de 22 graden, maar je krijgt het wel heel erg warm van zo'n klim. Na het eerste stuk asfalt slaan we linksaf bij het sinaasappelstalletje, dat overigens al is gesloten na het seizoen. We lopen langs het klooster van de heilige Johannes de Doper en klimmen daarna verder, van 80 meter naar ruim 300 meter. We krijgen weer mooie uitkijkjes en het verveelt nooit om te kijken. Op de afdaling neem ik wat zaaddozen van Salie en Salieplantjes mee. Ook 2 soorten Tijm gaan in het tasje. Het ruikt allemaal zo lekker, ik hoop dat ze goed aanslaan in een pot. Op de weg naar beneden moeten we goed opletten waar de voeten worden neergezet. Maar het lukt allemaal weer. We (ik vooral) kunnen wel merken dat we deze maanden geen zware wandelingen hebben gedaan, we moeten nodig weer meer oefenen. Maar dat komt vast goed. Het is inmiddels niet meer zo heet en de vele branden zijn gelukkig verleden tijd, alhoewel er zo nu en dan toch wel een melding van brand is. Als we om 15 uur thuiskomen is de zon helemaal weg van ons terras voor het huisje, maar achter kunnen we heerlijk nog een uurtje meepakken. Wat een leven ...

Bergen op de Peloponnesos

Het kerkje van Chartata met de begraafplaats

Het pad is in dit seizoen afgezet met gele bloemen

Buureiland Kefalonië

Aardbeiboom

Zeeajuin of zeeui

Het blijft boeien, dit uitzicht

Kleine cyclamen 

Hulsteik

De olijven zijn inmiddels donker (nog niet allemaal) maar moeten nog wel groter worden

Kerkje van de Heilige Georgios in Katastari

Kapster met verrassing

Vanochtend ben ik weer eens naar de kapper gegaan, ja dat is zo nu en dan nodig. Wij gingen boodschappen doen en kwamen langs haar zaak. Ik vroeg in mijn beste Grieks of ze tijd had om mijn haar te knippen, en daar kwam uit haar mond natuurlijk een waterval van woorden en zinnen achteraan, waarvan ik meer dan de helft niet begreep. Ze had nu tijd. En het was snel gedaan, toen ik afrekende, deed ze een greep onder de toonbank. Of ik granaatappels lustte en vijgen. Jazeker die lusten wij wel. En dus liep ik naar de auto met een tasje met een paar granaatappels en vijgen. Bijzonder, toch?

  

Trieste wandeling vanuit Volimes, maar toch is er HOOP

Na een week van ontmoetingen en klusjes, wilden wel graag weer wandelen. We wilden weer vanuit Volimes lopen om te zien wat de branden met deze wandeling hebben gedaan. Nu, dat hebben we geweten. Vanuit de auto hadden we al wel wat gezien, maar lopend komt het nog veel triester over. Volimes zelf ligt nog in het groene gedeelte, maar als we richting Anafonitria wandelen veranderen de kleuren al snel naar lichtgrijs, donkergrijs en zwart. Anafonitria zelf is gelukkig nauwelijks beschadigd, maar deze mensen hebben het vuur van alle kanten naar zich toe zien komen, voordat er geëvacueerd werd. Het lijkt allemaal pikzwart, maar als je goed kijkt dan zie je bij de voet van de afgebrande struiken het nieuwe frisse groen alweer komen. Wijnranken krijgen nieuwe bladeren. Er is dus weer hoop, de struiken zullen weer terugkomen, voor de bomen zal dat langer duren maar toch ... ze zullen weer komen.

Beschadigde bomen, misschien niet door het vuur zelf, maar wel door de hitte

Als je niet beter wist zou je zeggen, wat een mooie herfstkleuren

Kale heuvels

Olijfboom heeft de aanval van het vuur doorstaan, maar de olijven zijn wel getekend

Olijfgaard en wijngaard midden tussen de verbrande bomen en struiken, maar ... gered

Hé, heide

Mooi dat paarse

Er is altijd een plekje licht

Stekjes en zaden

Gistermiddag zijn we bij onze Belgische vrienden Marc en Liliane geweest. Ten eerste om afscheid van hen te nemen, zij gaan over 2 weken terug naar België, volgend jaar zullen we ze dan weer hier ontmoeten. Marc vertelde de vorige keer al dat hij vlak voor hun vertrek een aantal planten flink zou moeten terugsnoeien en ik heb toen gezegd dat ik me aanbevolen houd voor de afgeknipte stukken, de stekken. Nou en die stekken hebben we mee naar ons huisje genomen en vandaag heb ik alles verdeeld over potjes met water en potten met aarde erin. Ik heb er zoveel dat we kunnen gaan uitproberen wat het beste werkt. We hebben veel stekken van vetplanten met dikke bladeren, van de citroengeranium en nog een paar zakjes met zaden. Ook kregen we nog een aantal potten met Yuca's mee. We zijn er heel blij mee en nu maar kijken of het gaat werken. De meeste van de stekken van begin van de zomer hebben het niet gehaald, het was gewoon te heet en we hebben niet echt beschutte plekjes óf je moet met de potten heen en weer gaan slepen, maar ook dat is niet goed. Laten we hopen dat deze lichting het wel gaat doen. En dan komen er straks ook nog de plantjes bij, die uit de zaden zullen gaan groeien die zoon Marc ons heeft meegegeven. We zijn benieuwd en we zullen ze vertroetelen. 

Lunch en Zante Strays

Op Facebook heb ik al een tijdje contact met Astrid Kooring. Het eerste contact is van halverwege vorig jaar toen we besloten om vluchtbegeleider te zijn voor 2 hondjes, die door Zante Strays waren geholpen. Het zwerfhonden en -katten probleem is ook op Zakynthos heel erg groot. Hierbij een stukje dat ik heb overgenomen van hun FBsite:

- Zante Strays is een non-profit organisatie die zich inzet voor het welzijn van de zwerfdieren op het Griekse eiland Zakynthos.
Zante Strays bestaat uit vrijwilligers die hun tijd, woning en tuin ter beschikking stellen om voornamelijk zwerfhonden op te vangen. Ze zorgen er voor dat de honden worden ingeënt, gecastreerd/gesteriliseerd, waarna ze met de hulp van o.a. Stichting Dierenhulp zonder Grenzen ter adoptie worden aangeboden. Op dit moment zijn er heel veel honden in de opvang.
De dierenartskosten drukken zwaar op het bestaan van Zante Strays. De organisatie is geheel afhankelijk van giften en ontvangt geen enkele steun van de autoriteiten van Zakynthos.
Bij periodes worden er dagelijks nesten van 4-8 pups gevonden, weggegooid als oud vuil in containers, open velden, langs drukke wegen of achtergelaten in de bergen, met geen enkele kans om te overleven. Al deze pups worden volledig ingeënt voordat ze geadopteerd kunnen worden.
Dan zijn er de kosten van honden die aangereden, uitgedroogd en ondervoed worden gevonden. Sommige breuken zijn zo complex dat de honden naar een specialist in Athene worden gebracht. Zante Strays wil en kan geen onderscheid maken in de behandeling hoe hoog de kosten ook zijn. Ze zijn van mening dat elk dier een kans verdient.
Er zijn honden die positief zijn getest op leishmania. Deze honden zijn goed te behandelen met een medicijn, een behandeling kost € 190,--. Daarnaast hebben de honden hun hele leven lang dagelijks medicatie nodig. Gelukkig kosten deze maar ca. € 4.00 euro per maand. De kosten om de honden te beschermen tegen wormen, vlooien, teken en de zandvlieg zijn enorm. Iedere hondeneigenaar weet hoe duur deze middelen zijn.
Soms zijn er acties dat de lokale bevolking hun hond of kat tegen halve prijs kan laten steriliseren/castreren. Zante Strays betaalt dan de andere helft. Men hoopt hiermee op lange termijn het aantal zwerfdieren te verminderen. Deze acties lopen goed, veel eigenaars maken hier gebruik van. Dit alles zorgt er wel voor dat de kosten voor de dierenarts oplopen.
Daarnaast zijn er de kosten voor het voer. Gemiddeld € 1500,-- per maand.
St. Dierenhulp zonder Grenzen wil u vragen te helpen de dierenarts rekening naar beneden te krijgen. Namens alle dieren en vrijwilligers van Zante Strays en DZG danken wij u voor u bijdrage en steun.
SNS Bankrekening NL12 SNSB 0928 27 18 03 ( BIC SNSBNL2A ) t.n.v. St. Dierenhulp zonder Grenzen te Valthermond o.v.v. Zante Strays.-


Astrid woont ( nu nog) in Nederland met haar partner, maar ze zijn van plan om binnenkort naar Zakynthos te verhuizen. Zij wist van onze verhuizing en had een aantal vragen. Of wij zin hadden om in hun vakantie op Zakynthos een keer met hen te lunchen. Dat is altijd leuk natuurlijk. Dus we hebben een afspraak gemaakt en die was afgelopen middag. We zouden hen treffen in Zepos Restaurant in Kalamaki. We hebben daar natuurlijk over het hele wel en wee van verhuizen zitten praten, maar ook over het werk dat zij doet voor Zante Strays. Toen we uitgegeten waren hebben ze ons meegenomen om een shelter voor de honden te zien. Het is één van de shelters die er zijn op ons eiland. Bij een beetje dierenvriend breekt het hart als je al die honden ziet, die zo blij zijn als ze wat aandacht krijgen. En dan al die puppies, je zou ze allemaal mee moeten kunnen nemen. Maar ja dat gaat natuurlijk niet. Soms zien we foto's op FB van honden die net zijn gevonden, ze zien er soms niet uit. Hier zijn ze schoon, ze zijn ingeënt en ontwormd én ze krijgen medicijnen als ze dat nodig hebben. Goed werk doen ze daar, en natuurlijk was de vraag of wij ook wat werk wilden gaan doen. Wij hebben geantwoord dat we eerst goed willen wennen en goed op onze plek willen zijn, voordat we allerlei werk op de schouders nemen. Want als we iets doen, willen we het goed doen.

We zijn weer terug op Zakynthos

Terug na 4 geweldige, onvergetelijke weken. Nu gaan we alles laten bezinken en genieten van de rust die langzaam terug komt op ons eiland na een heftig zomerseizoen vanwege de hittegolven en de vele branden.

Onze tuin ziet er helemaal niet heel erg vreselijk uit, ja, er zijn wat groene plekken met onkruid, maar dat hebben we zo weer weg. Onze Bougainvillea ia prachtig gegroeid sinds het plaatsen van de pergola en de snoei die daarop volgde.

Vanmiddag besloten we om mijn sleutel op te halen bij de ouders van Ioanna. Zij waren al op weg voor een mooie reis, maar Ioanna's broer, zijn vrouw en zoon Nick waren er wel. We werden binnen uitgenodigd. Geweldig zoiets, of we een heerlijk zoet toetje wilden proeven. Ja, natuurlijk, we zijn gek op zoet (ik heb nog niet op de weegschaal gestaan 😉), het was erg lekker, druiven met een suikersiroop. Een kopje Griekse koffie? Leo had dat al wel gehad, ik nog niet. En we vonden het best lekker, op de drab na die onderin achterblijft, natuurlijk. Daarna kwam er een bakje met "black raisins", zwarte rozijnen, ik denk dat wij het gewoon krenten noemen. Omdat we ze heerlijk vonden krijgen we zeker een zak met een kilo mee naar huis. En tenslotte mochten we ook één van de huiswijnen proeven. Omdat wij van zoete wijn houden kwam er een zoete rode wijn op tafel, ook al erg lekker, maar het was nauwelijks rood, eerder goudbruin (als cognac). Als over een paar weken hun wijn in de flessen zit, krijgen we ook een fles. Daarbij vertelden wij dat de honing die we bij hen hebben gekocht, heerlijk is. Onder het proeven werden er allerlei belevenissen uitgewisseld en werd er gepraat over van alles. Met de hulp van Nick (hij spreekt heel redelijk Engels), kwamen we er met onze Griekse woordjes toch goed uit. Het was een hele gezellige middag. Intussen zijn we ook uitgenodigd om bij hen een keer een speciale pasta te komen eten. Kijk dat vinden wij nou leuk, om zo met mensen te praten, om te laten zien dat we ons best doen om hen en de taal te leren kennen.