De wekker staat op 4.00 uur, half uurtje om aan te kleden en wat te eten, half uurtje naar de haven in de stad, kaartje kopen en om iets ná 5.00 uur staan we op de veerboot die om half 6 vertrekt. Ruim een uur later zijn we in Killini en gaan we op weg naar het douanekantoor bij de haven in Patras. Daar zijn we om iets over 8 uur. We lopen op goed geluk een kantoor in en vragen of we daar moeten zijn om onze auto in te voeren. De man brengt ons naar een ander kantoor. Een jongedame komt naar ons toe als we vragen of iemand Engels spreekt. We leggen uit wat we willen, gewoon onze auto invoeren in Griekenland. Na een paar minuten is haar hele afdeling met elkaar in discussie over wat er moet gebeuren. Het is veel makkelijker én goedkoper om via de eigen ambassade een formulier te krijgen, wat je recht geeft op een kostenloze invoering van je voertuig. We vertellen dat we dat ook wilden, we hadden al onze documenten compleet, maar dat we toen de ambassade niet konden bereiken en dat we de week erop weg gingen naar Griekenland. Dat het ook heel lastig was met het uitschrijven in Nederland hebben we er niet bij verteld, veel te ingewikkeld. Na een tijdje ging ook een oudere mannelijke collega vragen stellen. Waarom we dit wilden en waarom op deze manier. We moesten maar naar de ambassade gaan en het alsnog ophalen (dat was ons plan B), maar na even praten kwam hij tot de conclusie dat dat toch veel te duur werd, want een auto invoeren kostte volgens hem een paar honderd euro en niet een paar duizend, wat wij ook al ergens hadden gehoord. Hij wist wat anders en schreef een telefoonnummer op een briefje. Die meneer moesten we bellen en hij zou van alles weten van invoer van auto's, over hoe, wat en waarom én hij zou Engels spreken. We moesten niet zijn naam (van de douane meneer) noemen, hij wilde er verder niets mee te maken hebben (achteraf denken we dat het misschien iets te maken had met belangenverstrengeling).
Leo heeft de man, Hercules, gebeld. Het was lastig uitleggen en hij vertelde steeds dat we een afspraak moesten maken, dat hij het heel druk had, maar hij zou even naar het douanekantoor komen en vroeg nog wat voor een auto we hadden. Wij zijn buiten bij de ingang gaan zitten, want we hadden geen idee hoe laat hij zou komen. Inmiddels was het over 9 uur, maar na 20 minuten kwam er een wat oudere man aanlopen. Hij vroeg of wij de mensen uit Nederland waren. Ja, dus. Hij bleek een douane-consulent, die dit dus veel vaker deed, en we moesten met hem meekomen naar zijn kantoor in de oude haven van Patras. Even later zei hij dat het handiger was om de auto te laten staan, omdat er daar geen gelegenheid was om te parkeren. Eén van ons moest maar achterop zijn scooter meerijden en dan zouden ze het gaan regelen. Leo dus met de VIP-map bij Hercules op de scooter. Ik bleef eenzaam achter op de P-plaats in Patras. Meer dan een uur later kwamen ze terug. Het kenteken van de auto werd nog eens genoteerd, zo ook de kilometerstand en het chassisnummer dat ingeslagen is onder mijn stoel. Daarna liep Hercules weg naar het douanekantoor om een tijdje later terug te komen met iemand van de douane, die alles nog een keer controleerde. Toen dat was gebeurd gaf Hercules aan dat het nu goed was. De documenten worden naar Piraeus gestuurd om afgehandeld te worden. Als dat is gebeurd, krijgen we een rekening (rond 500 euro + bijkomende kosten), die wordt dan door ons betaald en dan krijgen we de documenten opgestuurd. Dan is het klaar, we hoeven dan ook niet meer naar Patras.
Met een veel geruster gevoel lopen we om half 12 langs de haven en kijken even bij Praktiker (een combinatie van Praxis, Mediamarkt en speelgoedwinkel). We rijden terug naar Killini en varen met de veerboot van 14.00 uur terug naar Zakynthos. Opdracht uitgevoerd en tot een goed einde gebracht.
En weer een stapje verder. De verzekering voor de auto is rond. Op 1 juli stopt de Nederlandse verzekering en start de Griekse verzekering. Vandaag is het dus tijd om de gele platen te vervangen door de witte Griekse platen.
Donderdagmiddag staan we op 5 over 2 weer buiten het politiebureau met allebei de Yellow Card in onze hand. Over 5 jaar mogen (moeten) we deze kaart omruilen voor een Blue Card, de permanente verblijfsvergunning. Gelukt dus. We hadden ook van iemand gehoord dat je je ook nog moet inschrijven bij je eigen gemeente, in ons geval dus Katastari. Dit hebben we aan de politieman gevraagd, maar die wist het niet. Gelukkig is het gemeentehuis van Katastari om de hoek, dus zijn we meteen daar nog even binnen gelopen. Nee hoor, helemaal niet nodig, u hebt toch de Yellow Card. Oke, dan meteen doorrijden naar de stad om bij KTEO een stapje dichterbij te komen. We hadden op een website gezien dat die tot half 5 open zou zijn. Maar waarschijnlijk was dat toch wat anders, want deze KTEO is gewoon hartstikke closed. Dus morgenochtend vroeg gaat Leo weer richting KTEO om dan hopelijk nog een stapje verder te komen.
Leo is vanochtend met de douanepapieren van de auto naar KTEO in de stad gereden. Een paar uur later belt hij: "Wat een gedoe!" Hij was bij KTEO en de douanepapieren waren kompleet. Maar ... we moeten ook de verblijfsvergunning (de yellow card) hebben en er moet betaald worden bij de bank. En dat laatste kan natuurlijk niet met de pin, nee je moet naar de bank, daar in de rij gaan staan en dan betalen. Dus dat heeft hij gedaan en is daarna nog bij onze accountant geweest om te regelen dat het (Griekse) huurcontract werd gefiled, dat was zo gebeurd, een meevallertje. Toen naar huis, mij opgehaald en met de 
Het is warm, maar toch willen we wel een stuk wandelen. Het doel is taverne Psarou, daar zullen we dan lunchen en wat drinken. Omdat het zo warm is, maken we de route iets korter. We moeten ook een paar boodschappen doen en daarom zetten we de auto bij de Express Market in Alikanas neer en beginnen daar onze wandeling. We lopen vanaf Alikanas door de olijfgaarden en dan een flinke heuvel op naar Meso Gerakari. Vandaar naar Kipseli en Psarou. Onderweg hebben we mooie uitzichten en we genieten van de wandeling. Vlakbij Psarou blijkt dat ik de route die ik heb uitgezet naar het haventje van Psarou laat gaan. Maar daar is de taverne niet, en je kunt hier niet even over het strand een stukje verder lopen. Gelukkig heeft Petra het nog precies in haar hoofd zodat we even later toch heerlijk op het terras van Taverne Psarou zitten. Verkoelende grote glazen verse sinaasappelsap en bier gaan er goed in, daarbij omelet en broodje hamburger, het smaakt allemaal prima. Dan pakken we laatste paar kilometer op, maar die gaan zwaarder, want het is inmiddels goed heet en het laatste stuk gaat langs de weg. In Alikanas doen we de boodschappen en nemen daar nog een lekker ijsje. We zetten P&B weer af bij hun huisje en rijden zelf nog een klein stukje door naar het onze.
De wekker staat op 4.00 uur, half uurtje om aan te kleden en wat te eten, half uurtje naar de haven in de stad, kaartje kopen en om iets ná 5.00 uur staan we op de veerboot die om half 6 vertrekt. Ruim een uur later zijn we in Killini en gaan we op weg naar het douanekantoor bij de haven in Patras. Daar zijn we om iets over 8 uur. We lopen op goed geluk een kantoor in en vragen of we daar moeten zijn om onze auto in te voeren. De man brengt ons naar een ander kantoor. Een jongedame komt naar ons toe als we vragen of iemand Engels spreekt. We leggen uit wat we willen, gewoon onze auto invoeren in Griekenland. Na een paar minuten is haar hele afdeling met elkaar in discussie over wat er moet gebeuren. Het is veel makkelijker én goedkoper om via de eigen ambassade een formulier te krijgen, wat je recht geeft op een kostenloze invoering van je voertuig. We vertellen dat we dat ook wilden, we hadden al onze documenten compleet, maar dat we toen de ambassade niet konden bereiken en dat we de week erop weg gingen naar Griekenland. Dat het ook heel lastig was met het uitschrijven in Nederland hebben we er niet bij verteld, veel te ingewikkeld. Na een tijdje ging ook een oudere mannelijke collega vragen stellen. Waarom we dit wilden en waarom op deze manier. We moesten maar naar de ambassade gaan en het alsnog ophalen (dat was ons plan B), maar na even praten kwam hij tot de conclusie dat dat toch veel te duur werd, want een auto invoeren kostte volgens hem een paar honderd euro en niet een paar duizend, wat wij ook al ergens hadden gehoord. Hij wist wat anders en schreef een telefoonnummer op een briefje. Die meneer moesten we bellen en hij zou van alles weten van invoer van auto's, over hoe, wat en waarom én hij zou Engels spreken. We moesten niet zijn naam (van de douane meneer) noemen, hij wilde er verder niets mee te maken hebben (achteraf denken we dat het misschien iets te maken had met belangenverstrengeling).
