Vorige week donderdag hadden we onze eerste Griekse les van dit seizoen. Dus 2 x per week zullen we weer naar school gaan. Onze vorige lerares hebben we niet meer, maar Louise neemt de zaken dapper waar en we verwachten dat zij met een andere Griekse de lessen gaat geven. Nu is het nog even herhalen en bekijken wat er is blijven hangen van het vorige jaar. Ons klasje bestaat nu uit 7 personen. maar dat wordt waarschijnlijk nog gesplitst. We hebben er in ieder geval veel zin in.
De naschokken, of misschien gewoon de aardbevingen, gaan vrolijk door. Toen we maandag bij de Griekse les zaten heeft Louise ons precies uitgelegd wat we (niet) moeten doen als het begint te beven. Gewoon rustig blijven zitten eerst, eventueel als je dat wat wilt rustig naar buiten gaan. Maar het gebouw waarin we zitten is sterk genoeg om de schokken op te vangen. Gelukkig maar, want alsof de duvel ermee speelde begint om even voor 11 uur de aarde te schudden. Het ging flink te keer en het voelde veel erger dan wat wij tegen de berg aan voelen, en het duurde ook een hele tijd voor het echt weer rustig was. Achteraf bleek het een beving van 5.1 op de schaal van Richter te zijn. Eerder deze week hoorden we dat de zware aardbeving van 26 oktober zwaarder is geweest dan er eerst werd gemeld. Dat heeft een seismoloog die verbonden is aan de universiteit van Athene gezegd op een conferentie over natuurrampen.De beving had volgens hem geen kracht van 6.4 maar van 7.1 op de schaal van Richter. Dat de magnitude van de beving te laag werd weergegeven, kwam volgens de seismoloog door een storing van de meetstations in de buurt van het epicentrum.
Dat er niet meer schade is op het eiland is te danken aan de strenge bouwvoorschriften die er sinds 1953 opgelegd worden. Toen verwoestte een aardbeving met een kracht van 7.3 bijna het hele eiland. Door de beving is Zakynthos vijf centimeter verschoven in Zuid-Westelijke richting.
Op woensdag gaan we dus naar de stad, naar IKA. Waar moeten we precies zijn, er staat een flinke rij. Er is een nummertjes-automaat, maar die werkt niet, dus op de ouderwetse manier vragen wie de laatste was. En dan wachten. Leo heeft een briefje uitgewerkt met daarop in het Grieks wat er moet gebeuren, voor het geval niemand Engels spreekt. Na een tijdje loopt er een medewerker rond die wat vragen beantwoord van deze en gene. Dus Leo loopt er ook naartoe en de man vertelt dat we naar het kantoortje om de hoek van de gang moeten. OK, daar naartoe. Bij het bureau zit niemand, we vragen het aan een ander. Deze loopt naar de eerste man toe en vertelt dat we daar niet moeten zijn. Nee, we moeten naar mevrouw X. Maar jammer, zij is er vandaag niet, er is een staking, morgen dan is ze er weer. We zijn al blij dat we niet in die lange rij hebben staan wachten. Donderdag gaan we dus weer, nu een stuk vroeger want we moeten ook naar school. We lopen naar het bureau van iemand en vragen waar mevrouw X is. We vinden haar snel. Ze neemt het briefje aan en loopt naar de ene kant en dan de andere kant op. Ach, we moeten helemaal niet bij haar zijn, we moeten gewoon in de rij gaan staan waar we gisteren in stonden. Blaaaaah. Het wachten duurt lang en we twijfelen nog even of we de volgende dag maar terug moeten komen, maar we besluiten om toch nog wat te wachten. Dan zijn we eindelijk aan de beurt. De medewerkster neemt het briefje aan en spreekt ook een beetje Engels. Zij begrijpt dat Leo zijn eigen verzekering nu moet hebben, loopt nog even naar een collega en begint daarna iets in te tikken. We zijn blij. Maar dat is toch te vroeg gejuicht. Ze vertelt ons dat het nog niet kan worden aangevraagd, dat kan pas op 1 januari, als het pensioen echt is ingegaan ...
