Weekend weg met Morfes - 31 maart 2019

Om half 10 zijn we bij de bus met onze koffer, want we gaan vandaag weer richting Zakynthos, maar eerst maken we nog een flinke omweg om een paar dingen te bekijken.

Eerst gaan we naar de archeologische plaats Dodona. Dodona dateert van vóór 2000 v.Chr. en is daarmee het oudste heiligdom van Griekenland. Na het orakel van Delphi genoot dat van Dodóni het hoogste aanzien. Het orakel bestond uit een heilige eikenboom, omringd door een kring van bronzen ketels, zodanig opgehangen dat ze tegen elkaar konden kletteren. Voorspellingen werden gedaan aan de hand van de geluiden die de ketels maakten, in harmonie met het ruisen van de eikenbladeren en het gekir van de zwarte duiven die in het heiligdom leefden en in de boom nestelden. Wie een vraag had schreef die op een loden plaatje, dat aan de priesters werd overhandigd. Enkele van die plaatjes werden op het terrein teruggevonden. De macht van de eik werd zo groot geacht, dat Jason een van zijn takken kwam halen om ze aan zijn schip, de Argo, te bevestigen alvorens te vertrekken op zijn zoektocht naar het Gulden Vlies. Aan de cultus van Dodóni kwam echter een definitief einde met de verspreiding van het christendom: in 392 liet keizer Theodosius I de heilige eik omhakken en de wortels verwijderen, in overeenstemming met zijn politiek om alle voor-christelijke praktijken uit te roeien. De christenen poogden aanvankelijk nog het heiligdom voor eigen doeleinden in te lijven door de bouw van een basiliek omstreeks 550, maar nadat keizer Justinianus het nabijgelegen Ioánnina had gesticht raakte Dodóni langzaam maar zeker in verval. Een overval van de Goten en een grote aardbeving deden de rest. Pas in 1875 werd Dodóni opnieuw ontdekt en opgegraven.
De grote attractie is het hellenistische theater, dat in 1960 is gerestaureerd. Het bood vroeger plaats aan ruim 17.000 toeschouwers en tegenwoordig word er elk jaar in augustus een zomerfestival gehouden waarbij klassieke tragedies en folkloristische muziek en dans uit Épirus uitgevoerd worden.

Daarna stoppen we bij een klein legermuseum. Hier staat van alles opgesteld om te laten zien hoe de Grieks-Italiaanse oorlog verliep.

Verder gaan we weer, nu naar het plaatsje Glika wat aan de oevers van de Archeron ligt. De Acheron heeft een gedeeltelijk onderaardse loop, wat waarschijnlijk een reden is dat in de Griekse mythologie de Acheron een van de rivieren van de onderwereld was. Over deze rivier moesten de schimmen van de doden gebracht worden door Charon, de veerman. Alleen diegenen die het veergeld konden betalen, met een muntje op hun lippen bij hun begrafenis, kregen een overtocht. En het zou een duistere, stinkende, troebele rivier moeten zijn, maar daar hebben wij niets van gemerkt. Tegenwoordig kan er worden geraft en kun je er mooi wandelen, wat wij natuurlijk hebben gedaan. Ook hier hadden we wat tijd over en zijn daarom op een terras wat gaan drinken.

Maar dan is het echt tijd om verder te rijden, want we moeten nog wel even. We doen er nog ruim 4 uur over om bij de ferry te komen. Het is de laatste die vandaag naar Zakynthos vaart en hij is stampvol met heel veel kinderen die een voetbaltoernooi hebben gehad en jongelui die op schoolreis zijn geweest. Wat een lawaai kunnen die produceren. Al we na een uur varen naar de uitgang lopen, komt ons een vreselijke stank tegemoet, het is net of iedereen in zijn broek heeft gepoept, bah! Het bleek dat er een veewagen aan boord was en de beesten daarin zorgden voor dit stinkende einde van de reis. Nog even de bus in, nou ja even? Er staan politiemensen het verkeer te regelen omdat het zo druk is. Het duurt dus nog een tijdje, maar om 11 uur zijn we dan toch weer thuis.

Het was een geweldig weekend, er waren wat minpuntjes, maar die gaan we gauw vergeten. Wat blijft is een mooie en goede herinnering.

Dodona

Dodona

Dodóna

Ruine van de kerk van Koimesis

en erachter staat een nieuwere kerk

De rivier Archeron

Het is mooi wandelen langs de Archeron

Archeron

Weekend weg met Morfes - 30 maart 2019

Na een uitgebreid ontbijt verzamelen we om 9 uur weer bij de bus. We zien dat de sneeuwgrens bijna op onze hoogte van 1100 meter is, en dat is ook best te voelen, het is koud. Gelukkig maakt de zon het al snel weer lekker.

We rijden weer richting Ioannina maar gaan even daarvoor de andere kant uit, naar het Pavlos Vrellis wassenbeeldenmuseum. Dit Griekse Geschiedenismuseum is een particulier wasmuseum in de regio Ioannina. Het werd opgericht door de beeldhouwer Pavlos Vrellis in februari 1983 en is het bekendste wassenbeeldenmuseum in Griekenland. Het museum heeft 150 wassen modellen in 37 thema's, geïnspireerd door verschillende gebeurtenissen uit de Griekse geschiedenis. Binnen mochten geen foto's worden gemaakt, dus heb ik wat foto's van het internet gehaald. We kregen een persoonlijke rondleiding van één van de vrouwen van onze vereniging, zij is in die omgeving opgegroeid en vertelde ons waar we op moesten letten. Heel boeiend.

Als je zo'n druk programma hebt, gaat je tijdsgevoel vreemde dingen met je doen. Ergens onderweg zegt Leo tegen me: Hier hebben we van de week al eerder gereden. Ja, inderdaad, dat was gisteren. Het lijkt net of we al dagen onderweg zijn.

We rijden door het plaatsje Kalpaki waar op een heuvel vlakbij het woord OXI (ochi = nee) is te lezen. Dit verwijst naar het feit dat de Griekse dictator generaal Ioannis Metaxas in 1940, tijdens de Tweede Wereldoorlog, een ultimatum van Benito Mussolini om het Italiaanse leger toegang tot Grieks grondgebied te verlenen van de hand wees. Dit wordt ieder jaar op 28 oktober, een nationale gedenkdag, herdacht met parades en feestelijkheden.

Vervolgens rijden we 50 km naar het Stenen Woud en de Vikoskloof . De kloof is ongeveer 20 kilometer lang, de diepte varieert van 450 tot 1.600 meter en de wijdte van 400 meter tot slechts enkele meters in het smalste gedeelte. De Vikoskloof staat in het Guinness Book of Records vermeld als diepste kloof ter wereld, waarbij door gebruikmaking van allerlei criteria diepere kloven als de Colca Canyon vanwege een grotere breedte-diepteverhouding worden uitgesloten. We moeten een klein eindje lopen want de bus kan er niet komen. Het is zeker de moeite waard, we hebben een prachtig uitzicht en het is inderdaad heel diep.

Dan rijden we terug naar het plaatsje waar we even daarvoor doorheen zijn gereden, Monodendri. De huizen in het dorp zijn gebouwd volgens traditionele bouwmethoden uit alleen natuursteen; nieuwe woningen mogen enkel worden gebouwd ter vervanging van bestaande panden en dienen weer met dezelfde materialen te worden vervaardigd. Vlak bij het dorp bevindt zich het historische Klooster van Agios Paraskevi, waar we naartoe lopen in 15 minuten. Het kleine klooster hangt tegen een rotswand aan en je vraagt je af waarom het daar ooit is gebouwd en met wat voor een moeite. We hebben een paar uur de tijd in dit dorp en daarom dwalen we door de straatjes, kijken bij het oude theater en eten en drinken iets op het plein in het dorp. We lopen ook nog even het dorp uit en genieten van de stilte voor we weer naar de bus moeten en we terug rijden naar Metsovo waar we rond 21 uur aankomen.

Vanaf ons balkon in hotel Apollon

Metsovo

In het Griekse geschiedenismuseum met de wassenbeelden

Vanuit de bus

Stone wood (foto Google)

Vikos kloof

Vikos kloof

Vikos kloof

Vikos kloof

Monodendri, kerkje van Agios Paraskevi

Goed kijken, dan zie je het kleine klooster tegen de rotswand

Vikos kloof

Ingang naar het theater

Het theater

Het theater

Monodendri

Weekend weg met Morfes - 29 maart 2019

Dit is het 2e jaar dat we meegaan met het weekend dat wordt georganiseerd door de culturele vereniging van Katastari "Morfes", waar we lid van zijn.

Onze wekker staat vroeg, half 4, want we moeten om half 5 op de verzamelplaats in Katastari

staan. Olga, onze buurvrouw gaat met ons mee en we halen ook nog iemand op. Iedereen is redelijk op tijd en de bus vertrekt stipt om 5 uur naar Zakynthos-stad waar de vroege ferry wacht. En die ferry wacht nog een tijdje, hij vaart nu niet want het waait te hard. Dat is wel even een domper. We moeten nog een paar uur wachten om te horen of de ferry wel vaart om half 11. Er wordt een koffiehuis opgezocht dat open is op dit vroege uur. Gelukkig krijgen we na een paar uur te horen dat we kunnen gaan. Verder gaat het deze dag allemaal goed, het is prachtig weer, maar het is best koud en we zijn blij dat we de winterjassen aan hebben. We stoppen éénmaal voor een koffie- en plasstop. Ons doel is de regio Epirus. Epirus is een van de dertien periferieën van Griekenland. Het beslaat het noordwestelijke deel van het Griekse vasteland en is het bergachtigste gebied van Griekenland. We rijden door naar de hoofdstad van Epirus, Ioannina (spreek uit Jannina) en rijden daar naar de boulevard. Ioannina ligt aan een groot meer en wij varen met een bootje naar een eilandje, Nisos Ioanninon, dat voor Ali Pasja als toevluchtsoord gediend heeft.

Ali Pasja, bijgenaamd de Leeuw van Ioannina, was een pasja (Albanees militair machthebber), gouverneur van Albanië en Epirus, regerend vanuit Ioannina vanaf 1788.
Ali Pasja werd geboren in 1741 in een dorp bij Tepelenë in het Osmaanse Rijk, nu Albanië. Als rasechte opportunist wist hij zich snel op te werken in de hiërarchie van het Osmaanse Rijk. Zo bracht hij het van omhooggevallen roverhoofdman tot heerser over een quasi-onafhankelijk rijkje dat Albanië en een groot deel van Noordwest- en Centraal-Griekenland omvatte, met Ioannina als hoofdstad. Tijdgenoten beschreven hem als groot, vrij corpulent, met blauwe ogen en een lange baard. Hij werd berucht om zijn enorme seksuele activiteiten: hij hield er een harem van 500 vrouwen én jongens op na, die hij verzamelde uit de plaatselijke bevolking.
Ten opzichte van tegenstanders en rebellen beging hij onnoemelijke wreedheden. Van overspel verdachte haremvrouwen werden verdronken in het meer, in een zak genaaid, met wat suiker 'om de dood zoeter te maken'. Dat gebeurde ook met Frossíni, zijn Griekse lievelingsvrouw, die met zijn zoon het bed deelde zodra Ali zijn hielen had gelicht. De Turkse haremdames, die zich verongelijkt voelden, zorgden er wel voor dat de Pasja dat te weten kwam. Samen met 16 andere Griekse meisjes die zich zouden misdragen hebben werd zij in het meer verdronken. Geen aardige man dus.

We gaan naar het museum en kunnen even rondlopen door het dorpje, De zon gaat net onder als we weer terug varen. Eigenlijk stonden er nog andere dingen op het programma maar omdat we vertraging hadden door de ferry, verschuift de rest van het programma naar morgen. We rijden naar Metsovo, een mooi bergdorp in de regio Epirus in het Pindusgebergte, waar hotel Apollon is. We brengen de koffer naar de kamer en gaan daarna met z'n allen naar een restaurant om lekker te eten. Later drinken we nog een drankje in het hotel en gaan daarna, best moe, naar onze kamer.

Om half 11 ging hij gelukkig wel

Het Meer van Ioannina op weg naar het eilandje

Het eilandje in het Meer van Ioannina

De straatjes

Het is hier bekend om z'n zilver- en goudsmeden

De kleding die werd gedragen in de tijd van Ali Pasja

en de juwelen

Terug over het meer

Weekend weg met Morfes - 11 maart 2018

Om 9.00 uur staat de bus klaar en heeft iedereen zijn koffer of tas weer ingepakt, want we rijden vandaag naar huis. Dat gaat wel met een omweg, want we zullen Limni Plastira bezoeken.

Limni Plastira (meer van Plastiras) is een stuwmeer en ook wel bekend als "Klein Zwitserland". Het is omgeven door een prachtig landschap dat, zoals de bijnaam al doet vermoeden, veel van een bergmeer in Zwitserland weg heeft. Het is een van de grootste kunstmatige meren in Griekenland. Het is genoemd naar de Griekse generaal en politicus Nikolaos Plastiras, die als eerste de bouw van een kunstmatig meer in dit gebied bedacht. Het meer kan 400 miljoen kubieke meter zoet water bevatten. Het wordt gebruikt voor irrigatie en als krachtbron voor een waterkrachtcentrale, maar ook als belangrijkste waterbron voor de stad Karditsa . Vanwege zijn hoogte (een van de hoogste in Europa) is het meer een populair toeristenoord in Griekenland, omdat het gevormde landschap vrij uniek is.

We rijden eerst naar de plek waar de enorme stuwdam is gemaakt en kunnen ook even op ons gemak kijken bij de vele toeristenkraampjes, die er langs de kant van de weg staan. En dan rijden we weer wat noordelijker om de plek te bereiken waar we een heel vroege middagmaaltijd hebben. We zijn even bang dat de man van de taverne zich rot schrikt van een hele bus met mensen die komen eten, maar waarschijnlijk was het gewoon geregeld, want het gaat heel erg vlot. We genieten van de omgeving en van het smakelijke hapje, voordat we de bus weer ingaan. We rijden weer zuidelijk, met een paar korte koffie- en plaspauzes, want we moeten wel de ferry halen van 20 uur. Dat lukt gelukkig, we zijn net op tijd vóór de boot zijn trossen los gooit. Een uurtje later zijn we op Zakynthos en een nog een halfuurtje verder zijn we weer in Katastari. Toch wel moe zijn we als we thuis komen en dus wordt het niet erg laat. We hebben een heerlijk weekend gehad en gaan een volgende keer zeker weer mee.