Vorige week donderdag hadden we onze eerste Griekse les van dit seizoen. Dus 2 x per week zullen we weer naar school gaan.
Onze vorige lerares hebben we niet meer, maar Louise neemt de zaken dapper waar en we verwachten dat zij met een andere Griekse de lessen gaat geven. Nu is het nog even herhalen en bekijken wat er is blijven hangen van het vorige jaar. Ons klasje bestaat nu uit 7 personen. maar dat wordt waarschijnlijk nog gesplitst. We hebben er in ieder geval veel zin in.
De naschokken, of misschien gewoon de aardbevingen, gaan vrolijk door. Toen we maandag bij de Griekse les zaten heeft Louise ons precies uitgelegd wat we (niet) moeten doen als het begint te beven. Gewoon rustig blijven zitten eerst, eventueel als je dat wat wilt rustig naar buiten gaan. Maar het gebouw waarin we zitten is sterk genoeg om de schokken op te vangen. Gelukkig maar, want alsof de duvel ermee speelde begint om even voor 11 uur de aarde te schudden. Het ging flink te keer en het voelde veel erger dan wat wij tegen de berg aan voelen, en het duurde ook een hele tijd voor het echt weer rustig was. Achteraf bleek het een beving van 5.1 op de schaal van Richter te zijn. Eerder deze week hoorden we dat de zware aardbeving van 26 oktober zwaarder is geweest dan er eerst werd gemeld. Dat heeft een seismoloog die verbonden is aan de universiteit van Athene gezegd op een conferentie over natuurrampen.
De beving had volgens hem geen kracht van 6.4 maar van 7.1 op de schaal van Richter. Dat de magnitude van de beving te laag werd weergegeven, kwam volgens de seismoloog door een storing van de meetstations in de buurt van het epicentrum.
Dat er niet meer schade is op het eiland is te danken aan de strenge bouwvoorschriften die er sinds 1953 opgelegd worden. Toen verwoestte een aardbeving met een kracht van 7.3 bijna het hele eiland. Door de beving is Zakynthos vijf centimeter verschoven in Zuid-Westelijke richting.
Eerder dit jaar kreeg Leo bericht dat hij vanaf 1 januari 2019 pensioen gaat ontvangen. Natuurlijk wisten dat al maar er moet ook iets geregeld worden. De Griekse ziektekostenverzekering IKA werkt samen met het CAK in Nederland. Onze verzekering loopt nu nog via mij, omdat ik al wel een pensioen krijg uit Nederland. Als Leo zelf een pensioen heeft moet zijn deel dus ook betaald worden uit zijn pensioen. Dat was ook al bekend bij ons. Dus dachten we deze week, laten we dat maar gaan regelen bij IKA, dan is het maar klaar.
Op woensdag gaan we dus naar de stad, naar IKA. Waar moeten we precies zijn, er staat een flinke rij. Er is een nummertjes-automaat, maar die werkt niet, dus op de ouderwetse manier vragen wie de laatste was. En dan wachten. Leo heeft een briefje uitgewerkt met daarop in het Grieks wat er moet gebeuren, voor het geval niemand Engels spreekt. Na een tijdje loopt er een medewerker rond die wat vragen beantwoord van deze en gene. Dus Leo loopt er ook naartoe en de man vertelt dat we naar het kantoortje om de hoek van de gang moeten. OK, daar naartoe. Bij het bureau zit niemand, we vragen het aan een ander. Deze loopt naar de eerste man toe en vertelt dat we daar niet moeten zijn. Nee, we moeten naar mevrouw X. Maar jammer, zij is er vandaag niet, er is een staking, morgen dan is ze er weer. We zijn al blij dat we niet in die lange rij hebben staan wachten. Donderdag gaan we dus weer, nu een stuk vroeger want we moeten ook naar school. We lopen naar het bureau van iemand en vragen waar mevrouw X is. We vinden haar snel. Ze neemt het briefje aan en loopt naar de ene kant en dan de andere kant op. Ach, we moeten helemaal niet bij haar zijn, we moeten gewoon in de rij gaan staan waar we gisteren in stonden. Blaaaaah. Het wachten duurt lang en we twijfelen nog even of we de volgende dag maar terug moeten komen, maar we besluiten om toch nog wat te wachten. Dan zijn we eindelijk aan de beurt. De medewerkster neemt het briefje aan en spreekt ook een beetje Engels. Zij begrijpt dat Leo zijn eigen verzekering nu moet hebben, loopt nog even naar een collega en begint daarna iets in te tikken. We zijn blij. Maar dat is toch te vroeg gejuicht. Ze vertelt ons dat het nog niet kan worden aangevraagd, dat kan pas op 1 januari, als het pensioen echt is ingegaan ...
Het werd wel weer eens tijd voor een wat langere wandeling en vandaag zijn er geen andere activiteiten en is het weer best goed. De zon schijnt door wat bewolking heen, de temperatuur is wel wat lager, vandaag een graad of 15. We rijden naar Agios Dimitrios en parkeren daar de auto. We lopen over de weggetjes die wij zo leuk vinden en we zien dat er nog veel mensen bezig zijn met het oogsten van de olijven en ze vinden het ook leuk als ik foto maak. Er zitten wel een paar klimmetjes in maar die gaan ons goed af. We lopen naar Meso Gerakari en vandaar naar Kypseli. En dan weer met een boog terug naar de auto. Lekker gelopen, moeten we maar snel weer eens doen.
Vanaf eergisteren regent het en niet een beetje, maar bakken met water komen naar beneden. Vandaag komen er flinke windvlagen bij en wordt er onweer voorspelt. De temperatuur is maar 14-15 graden. Dat is wel even wat anders dan de 20 graden en zon van eerder deze week.
Vorige week donderdag hadden we onze eerste Griekse les van dit seizoen. Dus 2 x per week zullen we weer naar school gaan. 
De naschokken, of misschien gewoon de aardbevingen, gaan vrolijk door. Toen we maandag bij de Griekse les zaten heeft Louise ons precies uitgelegd wat we (niet) moeten doen als het begint te beven. Gewoon rustig blijven zitten eerst, eventueel als je dat wat wilt rustig naar buiten gaan. Maar het gebouw waarin we zitten is sterk genoeg om de schokken op te vangen. Gelukkig maar, want alsof de duvel ermee speelde begint om even voor 11 uur de aarde te schudden. Het ging flink te keer en het voelde veel erger dan wat wij tegen de berg aan voelen, en het duurde ook een hele tijd voor het echt weer rustig was. Achteraf bleek het een beving van 5.1 op de schaal van Richter te zijn. Eerder deze week hoorden we dat de zware aardbeving van 26 oktober zwaarder is geweest dan er eerst werd gemeld. Dat heeft een seismoloog die verbonden is aan de universiteit van Athene gezegd op een conferentie over natuurrampen.
Maar op deze zondag maken we weer een wandeling. We rijden naar Lagadakia en volgen de route de berg op. Binnen 6 kilometer klimmen we van bijna 0 naar 500 meter, dus een pittig klimmetje. Dan lopen we door een pas en komen na een tijdje uit bij Koiliomenos aan de andere kant van de bergrug. Dan lopen we over een pad dat ik heb gevonden op Google Maps. Ik zag een bericht op FaceBook dat er een kapelletje zou zijn en een mooi uitzicht. We gaan het pad op en zien na een paar kilometer in de verte het dak van wat het kapelletje zou moeten zijn. Het pad er naar toe volgen we. Het wordt smaller en aan het eind moeten we echt klauteren om bij het "kapelletje" te komen. We klimmen en ergens onderweg raakt er een flinke steen los als Leo zijn voet erop zet. Het gaat allemaal goed, maar het zorgt er wel voor dat Leo alléén de laatste meter doet, want daar komt ik echt niet op. De deur van het "hok" of "kapel" blijkt op slot met een dik hangslot. Dus we weten niet of het echt een kapelletje is. We klauteren voorzichtig weer naar beneden en lopen hetzelfde stuk weer terug om op de route te blijven. Een stukje verder wordt het pad langzaam smaller en smaller om even later op te houden te bestaan. 200 meter is de afstand naar waar echt weer een pad zou zijn, maar dat is wel lastig als je je tussen stuiken moet door wurmen en op je knieën verder moet. Kortom we gaan een andere route zoeken en dat komt erop neer dat we terug gaan naar de (asfalt)weg. Op weg daar naar toe proberen we nog een ander pad, maar ook dat leidt tot niets. geen andere optie dus dan teruggaan en 5 kilometer omlopen. Op zo'n moment ben je dan wel weer blij met een gladde weg om te lopen. We gaan nog wel eens terug om te kijken of we nog iets anders kunnen vinden. Voor nu is het wel genoeg. Het was een mooie wandeling met een onverwachte route.
