Thuis op Zakynthos

Wat hebben we genoten van de familie en vriendenbezoekjes en van de reis. Alles is te lezen op: https://leo-en-marlies.blogspot.com. Maar hier genieten we verder. De temperatuur was gisteren en vandaag zo'n 23 graden. Gisteren onbewolkt, vandaag half bewolkt. Allerlei dingen moesten gedaan worden, maar ook hebben we vandaag nog een keer heerlijk gezwommen. Het water was heerlijk en het zonnetje maakte het heel lekker. Vanaf morgen wordt er regen verwacht, maar we wachten het af, want dat werd ook voor vandaag voorspeld en is niet uitgekomen.

We zijn er klaar voor - Nederland 2019

auto servicebeurt   check
auto schoon binnen en buiten   check
tassen en koffers gepakt   check
ferry tickets gekocht   check
wij klaar   check

Volgende blogpost op Leo en Marlies reizen en wandelingen

Een ontmoeting tijdens onze workout

Dit seizoen doen we die workout best vaak, de zee is meestal rustig genoeg om te zwemmen. Soms zijn de golven wat te hoog en slaan we een keer over. Maar het houdt ons fit, een halfuur lopen naar het strand, een half uur (800 meter) zwemmen naar de pier en terug, een halfuurtje over het strand lopen om op te drogen en dan in een halfuur weer naar boven, naar ons huisje.

Vandaag is de zee bijna glad en dus gaan we weer op pad. Ik draag bij het zwemmen een zwembrilletje en zie dus regelmatig visjes om mij heen zwemmen. Leo draagt geen brilletje, hij vindt het niet prettig. Bij de pier zwemmen altijd heel veel vissen en visjes, niet in heel felle kleuren, maar wel veel. Ook zee-egels zijn er daar genoeg. Vanaf de pier zwemmen we terug en dan zie ik opeens een donkere vlek, ik kijk nog eens en zie dan ... een schildpad. Hij zwemt rustig voor me uit. Wat is dit gaaf. Ik roep Leo, hij is al iets verder en had wel een donkere vlek gezien, maar had geen idee wat het was. Hij komt naar me toe en ondertussen houd ik de schildpad in de gaten. Dan kan Leo ook genieten van dit mooie plaatje. Even laten zien we dat hij ademhaalt boven water. Zo prachtig. Hij zwemt op z'n gemak verder en wij zijn helemaal onder de indruk. Wat een ontmoeting!

Zo zag het er ongeveer uit

Psarou

Eerder deze week hadden we gezegd dat we weer eens naar Orthonies moesten wandelen en dat zouden we vandaag gaan doen. Maar gisteravond kwamen we een berichtje tegen dat er nog steeds een hoge kans op bosbranden bestaat omdat het nog veel te droog is en dus mag je nu niet in beboste gebieden zijn, wel op de hoofdwegen maar niet op de smallere wegen. Andere jaren was het ook wel heel droog geweest met kans op branden, maar de autoriteiten zijn heel erg geschrokken van de branden pas geleden bij Athene, waar mensen ingesloten raakten. Met dat gevaar voor ogen wordt er nu dus ook hier goed op gereageerd, al houdt lang niet iedereen zich eraan.
Wij besluiten vandaag daarom om naar Psarou te lopen en daar te lunchen, we zijn er al een tijdje niet geweest. Als we op het strand lopen bij Alikes zien we dat het vandaag geen zwemzee is, flinke branding en golven, maar wel mooi. We lopen door Alikes, langs de rivier en Alikanas naar het oude dorp Alikanas. En dan langs de kust via Amoudi naar Psarou. Daar aangekomen blijkt de taverne nog dicht en nergens is te zien hoe laat het opengaat. Jammer, dan gaan we verder. Eigenlijk zouden we via Katastari naar huis lopen, maar ik stel voor om bij een ijszaakje in Alikanas te gaan kijken, want we zijn daar nog nooit geweest en wij zijn best wel ijsliefhebbers. Maar daar gekomen valt de keus enorm tegen en nu we al zo dicht bij Alikes zijn, gaan we toch lekker naar de Buca-bar om een Frutopia te gaan eten en een grote cola te drinken. Heerlijk.

De zee en het strand bij Alikes

Bij Alikes

De oude brug over de rivier bij Alikes

Alikanas

Amoudi

Psarou

Het strand bij Psarou uitkijkend naar Amoudi

Servicebeurt voor de auto en andere zaken

Ik heb weer recepten voor medicijnen nodig en dus moet ik naar een arts om dat te halen. De vorige keren was er nooit een probleem, de arts zoekt mijn naam op in de computer, ziet daar welk medicijn ik gebruik en print 6 recepten uit voor het komende halfjaar. De vorige keer was er een man die me vroeg naar de medicijn namen. Die kon ik niet meteen ophoesten, wel weet ik de stofnamen, maar niet altijd de merknaam. Maar hij zocht ze op en gaf me 3 recepten mee. Dus moest ik al snel weer recepten halen. Nu zit er weer een andere vrouw, zij weet me te vertellen dat ik echt een printje van de arts nodig heb met de namen van de medicijnen. Zij ís helemaal geen arts, de man vorige keer ook niet,  maar zij zijn een soort dokters-assisitenten die zelf geen recepten mogen geven. Ik moet dus echt bij een arts zijn, maar zij is er niet altijd. Volgende week dus eerst bellen om te horen of deze mevrouw dokter er is. Het zou makkelijker zijn dat er wordt uitgelegd hoe het werkt hier als je de eerste keer komt. Het is bijna iedere keer anders.

Voor zaterdag hebben we een afspraak gemaakt voor een service-beurt van ons autootje. We gaan eind van de maand weer een eind rijden en dan willen we wel graag dat alles naar behoren functioneert. We lopen vanaf de Toyota-garage in Sarakinado een rondje van iets meer dan 15 km. We zien druivenplukkers aan het werk en we zien nog mooie kleurige planten in de tuinen. Een paar kilometer voordat we weer bij de garage zijn wordt het goed donker in het noorden van het eiland. We zien dat Chartata al een bui te verduren heeft. Wij blijven niet droog, met nog een halve kilometer te gaan begint het te druppen en even later lopen we in een wolkbreuk. Kletsnat lopen we de garage binnen. Het autootje is klaar.

Zee-ajuin

Een begraafplaatsje, als zoveel anderen

Tonnen met druiven, klaar voor de wijn

Het wordt donker en wat later, erg donker

Lieve vrienden op vakantie bij Archontiko

Onze lieve vrienden, Petra en Ben, komen aan op 21 augustus al vroeg in de ochtend. Wij gaan naar het vliegveld en we hebben een heerlijk weerzien. Natuurlijk spreken we ze regelmatig via Skype, maar zo elkaar weer echt knuffen voelt nog beter. We lopen naar de auto en omdat ons kleine rode autootje geen 4 volwassenen én 2 grote koffers kan hebben, rijden Leo en Ben met de koffers naar het huisje en gaan Petra en ik lopend op weg naar de Lidl om boodschappen te gaan doen. Als we bijna klaar zijn krijg ik een belletje dat onze mannen er weer aan komen. We zetten onze vrienden daarna af bij hun huisje voor 14 dagen en gaan zelf naar boven om ons om te kleden voor het zwembad waar we elkaar weer treffen.
's Avonds vieren we de vriendschap én de vakantie bij de Pita Break. Het was voor ons allemaal al duidelijk dat het dit keer niet om het wandelen zou gaan. Er zijn soms omstandigheden dat dat even niet gaat, maar we genieten er niet minder om. We hebben een heerlijke tijd, doen wat korte wandelingetjes en eten soms in onze eigen huisjes, maar ook vaak in één van de vele restaurants van Alikes en we zijn regelmatig voor het eten bij Dimi te vinden. Gewoontes beginnen te groeien, iedere middag rond 3 drinken we wat bij Dimi aan de bar, 2 Mythos, 1 cola en een frappé of een lekker ijsje. Hmmmm! Maar toch is zo'n vakantie zo voorbij, op woensdag 4 september gaan ze weer naar huis. Zij gaan met de taxi, wij met onze eigen auto en we treffen elkaar op de luchthaven voor een laatste drankje. En dan is het toch echt afscheid nemen. Gelukkig nu niet voor heel lang, want onze road-trip naar Nederland komt er ook snel weer aan.
Wij hadden een paar heerlijke, relaxte weken boordevol vriendschap en gezelligheid, heerlijk!

Zomermaanden van 2019

Het waren prachtige maanden deze zomer op Zakynthos.
Begin juni kwamen we terug van onze roadtrip in de USA en gelukkig is het weer op Zakynthos  inmiddels ook zomers geworden, na een koude en natte lente. We beginnen weer met onze dagelijkse work-out van lopen, zwemmen en lopen. Dat duurt 2 uur en het houdt ons fit.
Op zondag 16 juli gaan we naar de stad om te genieten van heel veel mensen in middeleeuwse kostuums bij de Giostra di Zante
Voor onze vakantie hadden we berichtjes gehad van twee stellen dat ze op hun vakantie naar Zakynthos het leuk zouden vinden om ons te ontmoeten. We krijgen halverwege de week bericht van de oud-collega van Leo en haar man dat ze er zijn. We hebben dan een gezellige avond en de volgende dag komen ze kijken bij ons huisje en drinken we wat. Een paar dagen later komen er vroegere kennissen over uit Rozenburg, de vroeger woonplaats van Leo. Wij halen ze op uit hun hotel in Tsilivi en brengen ze naar ons huis. Daar genieten we van het uitzicht en een hapje en een drankje. We spreken af dat we hen ook zullen bezoeken als we in Nederland zijn. 's Avonds vertrekken we naar Fidelio om daar gezellig met elkaar te eten.  Daarna brengen we ze weer naar hun hotel. Die twee bezoekjes waren echt leuk.
Begin juli zet gaan we voor de belastingaangifte naar onze accountant. Dat is inmiddels allemaal gedaan, we wachten nog op het vervolg uit Nederland.
We maken een aantal mooie wandelingen en zo gaat juli over in augustus.
En dan is het 8 augustus, tijd voor een lange wandeling, maar ook tijd voor onze kleinzoon Nouri om geboren te worden. Het worden hectische dagen 💗.
De maand rolt daarna gewoon verder. Het is warm en droog. Er zijn een paar kleinere branden, maar gelukkig worden die snel geblust. Het vele afval geeft opnieuw veel problemen, ook de toeristen hebben er last van, we hopen dat de nieuwe burgemeester een permanente oplossing zal vinden.
En dan wordt het 21 augustus. Onze lieve vrienden Petra en Ben zullen hier weer 14 dagen vakantie houden. En dan is het weer september, het wordt weer rustiger op de stranden en de wegen.
En wij...? Wij gaan ons voorbereiden op onze vakantie naar Nederland. We gaan met de auto en dus gaat het weer een pittige road-trip worden. Maar daarover later meer.

Wandelen en dan ... Nouri

Het is donderdag 8 augustus en we zijn van plan om een lange wandeling te maken weer van de stad naar Chartata maar nu over het midden van het eiland. Omdat het steeds erg warm is staan we vroeg op en nemen om half 8 vanuit Alikes de bus naar de stad. En daardoor zijn we om iets over 8 aan de wandel. Het blijkt een bijzondere wandeling te worden want tegen 10 uur krijgen we een berichtje van onze jongste zoon Roy en Sara dat hun baby eraan gaat komen, er zijn weeën. Wauw, we moeten naar huis en kijken of er vluchten gaan, het is of ik een Red Bull heb gehad, want ik ga als een speer op huis aan. De wandeling blijft mooi, maar eerlijk gezegd zit ik met mijn hoofd heel ergens anders. We komen nog druiventrossen tegen met kleine druifjes, die zie je veel hier op Zakynthos.

Hier een stukje daarover van Wikipedia:
De krent is een gedroogde, pitloze druif van een druivenras dat zeer kleine vruchten geeft, de Vitis vinifera 'Korinthiaka'. De vergelijkbare sultaninerozijn wordt gemaakt van Vitis vinifera 'Apyrena'. De naam is afkomstig van het Franse woord raisin de Corinthe, wat weer afkomstig is van de Griekse stad Korinthe.[1] De naam is dus een geoniem. De krent is in Europa te vinden in Griekenland en Sicilië. De kleur van de krent varieert van bruinachtig tot diep donkerblauw. Hoe donkerder de kleur des te zoeter de krent is. De krent lijkt veel op een rozijn en wordt daar nog al eens mee verward, maar de rozijn is afkomstig van andere druivenrassen met grotere vruchten.

We lopen veel vlugger dan op andere dagen maar op het laatste stuk wordt het erg moeilijk, maar goed om 13 uur zijn we thuis. Dan horen we dat ze op weg zijn naar het ziekenhuis waar de bevalling zal plaats vinden.

Ik zoek dan al naar de mogelijkheden van vluchten naar Nederland en ik vind er één die om 19.40 die avond zal gaan. We zullen dan vliegen naar Eindhoven. Vlug alle spullen bij elkaar gezocht die we nodig hebben, we nemen alleen handbagage mee, dat scheelt weer. We ruimen het huisje op, verkleden ons en gaan rond half 5 naar het vliegveld. We checken in en moeten dan natuurlijk nog wachten. Tegen 6 uur krijgen we een berichtje dat Sara mag gaan persen en een kwartiertje later hebben we een foto van een heel vermoeid moedertje met een prachtige zoon, Nouri Tarek. Geweldig.

Een uurtje later stappen we in het vliegtuig, waar we een uur moeten wachten omdat het onweert boven de Balkan, het is dus extra druk in de lucht op de rustige plekken. Veertig minuten later begint onze reis naar Nederland, naar onze kleinzoon. Om 22.30 uur komen we aan en zijn, met alleen de handbagage, zo buiten op weg naar de bus, die ons naar station Eindhoven zal brengen. Daar gekomen stappen we op de trein naar Utrecht Centraal en daar stappen we op de trein naar Veenendaal De Klomp. We lopen een stukje naar Van der Valk hotel waar we om ongeveer half 2 aankomen. Dan snel naar bed en proberen wat te slapen.

De volgende ochtend gaan we na het goede ontbijt op weg naar de kinderen. We treffen het, moeder, vader en kleinzoon zijn in de huiskamer. En dan hebben we dit kleine wonder zomaar in onze armen. Wat geweldig mooi. Oma en opa dus. We genieten volop deze vrijdag en zaterdag. De moeder van Sara is er op zaterdag ook en zij heeft een heerlijke Marokkaanse maaltijd klaargemaakt, couscous met rozijnen en heerlijk vlees. Een feestmaaltijd. We hebben de terugvlucht inmiddels geboekt, we hadden niet echt veel keus, en dus gaan we op zondagmorgen weer op Zakynthos aan met het vooruitzicht dat we er over ongeveer twee maanden weer zijn.

We zijn vroeg wakker

Vlakbij het busstation

Oleanders in bloei

Van de rank naar de plukker en drogen op de grond

Met de bus naar de stad, te voet terug

Leo vindt dit een leuke wandeling en dus doen we hem weer eens, maar nu lopen we langs de kust. We komen langs en door leuke plekjes en drinken wat in Tragaki, halverwege de wandeling. Het enige nadeel is dat we vaak achter elkaar lopen omdat deze wandeling over gewone wegen gaat en in het hoogseizoen is er toch wel meer verkeer. En we zijn pas met de bus van half 11 naar de stad gegaan, dus om 11 uur begon deze route, eigenlijk wat laat voor deze tijd van het jaar, want het wordt best warm. Maar goed, we hebben genoeg (koud) water bij ons.

In de haven ligt een enorm jacht de Zenobia met plaats voor 12 gasten
en 15 bemanningsleden

Het kleine kerkje in de bocht bij Krioniri

Een mooie blik op Skopos Vassilikos met heel in de verte rechts de Dionysios kerk aan de haven van de stad

Tsilivi strand

Een Griekse molen met bakkerij bij Kipseli

Een doorkijkje naar de zee

Het strand bij Amoudi

Wandelen naar Ilyessa en Gerakari

5 jaar geleden vierden we met Petra en Ben, onze vrienden, twee weken vakantie bij Ilyessa Cottages. Regelmatig lopen we nog eens even langs dat mooie plekje. Deze winter zagen we dat ze een zwembad aan het maken waren en dat wilden we graag klaar zien. Ook werd het wel weer eens tijd voor een wandeling, want na onze vakantie in de USA was het hier erg warm geworden. Voor vandaag vielen de temperaturen mee, maar 29 graden, dus trekken we de wandelschoenen weer aan.

We zetten de auto in Alikes, zodat de wandeling iets korter wordt en we niet op het laatst nog een helling moeten nemen 😀. Dan lopen we door Alikes en de rivier naar Alikanas, vandaar naar het oude Alikanas met een kerkje en een schooltje. Een stukje daarna gaat het de olijfgaard in met een pittig klimmetje, maar ach, we zijn wel wat gewend, toch? De wind heeft een prettige afkoeling, maar tussen de bomen en achter een heuvel is er niet zo veel wind en dan is het toch flink warm. We lopen over veel paden die we al kennen en komen door Amoudi en Psarou. Dan lopen we naar Ilyessa. We twijfelen even of we er binnen zullen gaan kijken, maar doen het toch. Er is een mooi zwembad gemaakt en een snackbar. Er staat een jong meisje achter de bar en dat blijkt een dochter van de eigenaars Hara en Dennis. Als we vertellen dat we hier 5 jaar geleden op vakantie zijn geweest, belt ze meteen haar moeder en die staat even later bij ons. Ze herkent Leo en we vertellen ons verhaal weer. Zoals altijd vinden mensen het prachtig als we vertellen dat we hier nu wonen. We zeggen dat we de aanvulling heel goed vinden, want dat zwembad hebben we toen wel een beetje gemist. Hara nodigt ons uit om te blijven en van het zwembad te genieten. Dat klinkt goed, maar we zijn met een wandeling bezig. Ook wil ze graag een telefoonnummer om ons een Whatsapp berichtje te sturen als ze volgende week weer een barbecue organiseren, we worden daar nu al voor uitgenodigd. Wat leuk!
We nemen afscheid en beloven dat we zeker komen. Verder gaat het nu naar Meso Gerakari en Apo Gerakari, waar ook wel weer een paar leuke klimmetjes in zaten. Natuurlijk genieten we in Apo Gerakari van het weidse uitzicht bij de kerk en dan gaan we binnen bij het restaurant Fioro tou Levante, wat zich aan het eind van het plein bij de kerk bevindt. De eigenaresse herkent ons ook en vraagt of we weer lopend zijn gekomen. Ja dus. We bestellen een fuitsalade en een verse sinaasappelsap voor ons allebei. En het is heerlijk. Als we hebben betaald, wenst zij ons een fijne vakantie en ook aan haar leggen we uit dat we hier nu wonen, ze vindt het leuk en denkt dat we dat al eens hebben verteld, maar zij ziet zoveel mensen. Als we weg lopen komt ze ons achterna en geeft ons een tasje met daarin een eigen gehaakt kleedje voor in ons huis, geweldig! In haar restaurant is alles bedekt met gehaakte kussentjes en kleedjes, tot in de wc aan toe. Het ziet er heel kleurig uit in ieder geval.
Nu nog een paar kilometer terug lopen naar Alikes, ik voel mijn benen best en ben blij dat we het laatste stukje met de auto doen.

De rivier tussen Alikes en Alikanes

Bougainvillea overal

en hier

Het oude dorp Alikanas

Het blijft leuk al die geiten op de weg

Het kerkje van Apo Gerakari waar we straks zullen zijn

Oleanders langs de weg

en langs de poort

Bijzondere bloemen, de Paradijsvogelplant

Het nieuwe zwembad bij Ilyessa

en de snackbar

Meso Gerakari

Het uitzicht vanaf het plein bij het kerkje van Apo Gerakari

En dit kleedje krijgen we bij Restaurant Fioro tou Levante