Agios Pantes en het "Casino"

Een tijdje geleden werd er op een Zakynthos-FaceBookgroep gesproken over ruïnes van een oud dorp en een "casino" in de buurt Agios Pantes. Wij waren daar ook nog niet geweest en konden dus niet vertellen waar het precies was. Onze Belgische vrienden Liliane en Marc zijn op zoek gegaan en van hen kregen we ook de precieze coördinaten van deze plek. Het draait om de ruïnes van Villa Demetrios Foskardi - ook het Casino genoemd - in Galaro. achteraf gezien hebben we de bordjes die daarheen wijzen weleens gezien, maar we zijn ze nog nooit gevolgd. Vandaag gaan we dat goedmaken. Het werd ook wel weer tijd voor een wandeling.

We parkeren de auto aan de weg in Agios Pantes en volgen onze gps én de bruine borden die wijzen naar het oude dorp. We lopen door een straatje dat flink klimt en na een tijdje lopen we langs een paar huizen en zien daar tussen het groen verscholen de grote voorgevel en de zuilen waarop het balkon eens gestaan heeft. Het is goed dat we het punt in de gps hadden staan, want van de bruine borden is geen spoor te vinden. De trap aan de ingang is in slechte staat en helemaal begroeid met planten.
Ooit was het een prachtig herenhuis met twee verdiepingen in neoklassieke stijl. Zes Dorische zuilen ondersteunden het balkon op de vloer. In het front stond het familiewapen van de familie Foskardis en een reliëffilm met een Latijnse inscriptie. Tot 1893 was het casino de focus van het sociale leven, totdat aardbevingen het bijna volledig vernielden en de eigenaars het vervingen door een kleiner huis. De versieringen van het front en de vleugels van de tweede verdieping werden ingebed in het nieuwe huis. Dit werd verwoest door de aardbeving van 1953, het familiewapen van de familie en de inscriptie werden bewaard (dank je wel Liliane voor de tekst over de Villa 😉).
We lopen verder en vinden verder weinig van de rest van het oude dorp, wel nog een mooi klein kerkhofje.
Daarna klimmen we nog een flink eind en komen uit op de weg die boven langs de berg loopt. We hebben daar weer een prachtig uitzicht over het lage land. Van ver zien we ook het klooster Panagia i Eleftherotria bij Macherado liggen. Onze wandeling is dan alweer aan het dalen en even later lopen we door Macherado. Door het lagere land met olijfbomen, bamboe en wijnranken lopen we verder. En dan komt er weer zo'n punt dat we niet verder blijken te kunnen. De weggetjes van onze kaarten bestaan niet meer en het pad waarop we lopen loopt dood. Dus lopen we maar terug, de route wordt er iets korter door, maar heel erg vinden we dat niet want de klimmetjes in deze wandeling eisen hun tol. Als we Agios Pantes in de verte weer zien liggen komt er stiekem nog een heel steile klim tussendoor. Pfffffff, maar het lukt gelukkig allemaal, maar we zijn wel blij als we ons rode autootje weer zien staan. We hebben tussen de 0 en 285 hoogtemeter gedaan. Maar het was een mooie wandeling.

En dat de wandeling wat korter is maken we de volgende week wel goed want we gaan maandag voor 4 dagen naar ons buureiland Kefalonia en we zullen daar ook een paar wandelingen maken.

Om te beginnen een klimmetje. De bovenkant van het muurtje rechts is horizontaal.

De villa

De villa

Een kleine begraafplaats

Nog een huis uit het oude dorp

 

Links boven klooster Panagia i Eleftherotria

Macherado

Zomaar een huis met een plaatsje

De oogst van de kleine blauwe druifjes, de krenten

Ook hier zie je dat het september is

Oude kerk van Agios Dimitrios in Melinado

Eén van de ramen

De olijven worden al zwaarder aan de takken

Door de bamboe het bos niet meer zien

Scheepswrak-strand , Moppie en meer

Gistermiddag hoorden we van onze overburen dat er iets ergs was gebeurd op het strand van het scheepswrak Navagio. Er zouden rotsen naar beneden zijn gekomen, er waren gewonden en vermisten. Natuurlijk zijn ook wij meteen gaan zoeken naar meer nieuws. Eerst werden de verhalen alleen maar erger, maar in de loop van de dag bleek dat er (gelukkig) maar 7 gewonden waren en geen vermisten. De rotsblokken die in het water vielen veroorzaakten wel flinke golven waardoor een paar kleine bootjes omsloegen.  Vandaag bleek dat het strand van het Scheepswrak zeker nog een paar dagen dicht blijft. Wat een geluk dat dit niet gebeurde in het hoogseizoen, want dan was het vast niet zo goed afgelopen.

Al van voordat we hier woonden, loopt er een zwarte hond door ons dorp. Zij rende mee met de vrouw van de priester en kwam dan even later weer terug. Ze huppelt dan hier en dan daar. Het eerste jaar hadden we het druk met van alles en daar hoorde zeker geen hond bij. Als wij eraan kwamen rende zij de andere kant op. Afgelopen april wilde Leo gaan proberen om haar vertrouwen te winnen. Met een hondenkoekje op de muur gaan zitten en steeds iets dichterbij gaan zitten. Na een aantal weken had zij het door, wij zijn niet gevaarlijk. Ze heeft een eigenaar, dat weten we inmiddels, ze draagt een halsband en ze krijgt iedere dag eten. Ze ziet er ook best goed uit. Iedereen in ons deel van Chartata kent deze hond, maar niemand weet hoe ze heet. Toen ze langzaam ook dichterbij mij kwam, riep ik haar met: 'Moppie". En dat is langzaam haar naam geworden. En wij kunnen nu dus ook nog een beetje hondenliefde kwijt. Ze krijgt hondenkoekjes van ons en knuffeltjes. Het gevolg is nu dat ze meerdere keren per dag ons terras aandoet voor een knuffel en misschien een koekje (koekje 1x per dag).
Als we stoppen met aaien krijgen we een lik of een poot op onze arm om vooral door te gaan. Wij wilden absoluut geen eigen hond meer, ook vanwege onze plannen om wel eens een reis te maken, maar dit is een mooie oplossing  💖.

Zoals ik eerder al zei, het hoogseizoen is voorbij. Heel veel Grieken en Italianen hebben vakantie augustus en toen dat om was leek het strand meteen veel minder vol. Nu merken we iedere dag dat er weer minder mensen zijn. Er komt dus wat rust voor de werkers van de restaurants en hotels. Nog een paar weken en dan is het helemaal over.

We zijn ook bezig om alles op een rijtje te krijgen voor een satalietschotel voor tv. Leo heeft dat wat hij moet weten nu paraat. Nu is het wachten op een installateur voor de schotel die ook echt komt als je afspraak maakt, om wat metingen te doen. Ach het komt vast wel in orde, maar we moeten weten of het zal werken hier vóórdat we een bestelling kunnen doen in Nederland om het kastje en benodigdheden dan mee te kunnen nemen straks in oktober, als we voor 10 dagen naar Nederland gaan.

Loucha in het dal van de duizend pijnbomen

Deze beschrijving van de omgeving hoorden we op onze 1e vakantie op dit prachtige eiland. We waren onderweg met een jeepsafari en deden het dorp Loucha aan. En er staan in dit dal echt heel veel pijnbomen, het is een prachtig stukje van ons eiland.

We hebben de auto geparkeerd aan de weg en we lopen Loucha in om een smal paadje te vinden dat ons vanaf de kerk over een onbekend pad zal leiden. We vinden het en komen wat later weer op de weg, waar we gelukkig even later alweer vanaf gaan. We zijn gek op de smalle asfalt-, zand- en gravelweggetjes. Het loopt soms wel lastig, vooral als het pad flink daalt of klimt. Maar het is veel leuker dan de bredere asfaltwegen met verkeer. Nu komen we ook weer niemand tegen. Het is prachtig weer en we genieten van de mooie plekjes. Op meerdere plekken zien we velden waar de kleine donkerblauwe druiven liggen te drogen, straks zijn het rozijnen, maar bij ons heten het krenten. Op onze routen zou ook een klein klooster zijn te vinden en dat zien we ook inderdaad aan het eind van een zijweg. Van ver zien we dat het hek is gesloten en op een bord staat te lezen dat het klooster tot 14 uur open is. Het is nu 14.15 uur, heel erg jammer, maar dan hebben we nog eens een reden om deze kant op te gaan. Bijna aan het eind van de route zien we 2 mannen die bezig zijn met het te drogen leggen van de druiven. We zeggen ze gedag en meteen laat één van de mannen de tonnen zien waarin de druiven zijn verzameld, we mogen ervan pakken. We proeven ze, ze zijn heerlijk zoet, en we nemen een trosje mee om onderweg op te eten. Dan zijn we weer terug in het dal van de duizend pijnbomen en even later lopen we Loucha weer in. We besluiten om op de terugweg iets te gaan drinken bij de taverne in Agia Marina. Je hebt er een prachtig uitzicht over de oostkant van het eiland, maar als we binnen komen is er niemand, we roepen, we er komt niemand. Oké dan gaan we gewoon naar huis. Als we in de auto zitten komt de eigenaar aan gelopen, jammer dan, we rijden terug naar huis. Het was weer een heerlijke wandeling, maar we zijn flink moe. Ach, het luie zweet eruit, zullen we maar zeggen 😁.

Loucha

Loucha

Druiven

Myrthe, het bloeit voor de tweede keer dit jaar

straks krenten

Het dal van de duizend pijnbomen

Loucha

Agia Marina vanaf het terras van de taverna

24 augustus 2018 De dag van Agios Dionysios

Op 23 augustus beginnen de voorbereidingen al. Om 11.00 uur worden er kanonschoten gelost in de stad en overal klinken de schoten van geweren en alle kerkklokken gaan luiden.

Dionysios van Zakynthos (Grieks: Άγιος Διονύσιος Ζακύνθου) (1547-17 december 1622 of 1624) is een heilige en de beschermheer van het Griekse eiland Zakynthos. Hij werd in 1547 op Zakynthos geboren als zoon van rijke ouders. Na het overlijden van zijn ouders gaf hij zijn erfenis aan zijn broer en ging hij zelf het klooster van Strofades in. In 1577 werd hij aartsbisschop van Egina. Twee jaar later gaf hij dat ambt wegens gezondheidsredenen op en trok zich terug in het klooster van Anafonitia op Zakynthos.
Volgens een legende vergaf hij een moordenaar die hem in zijn klooster had opgezocht en die werd achtervolgd. Hij hielp hem zelfs ontsnappen, met als verklaring dat hij zo een volgende misdaad had voorkomen.
Op 17 december 1622 of 1624 stierf hij van ouderdom op Strofades waar hij werd begraven in de kerk waar hij tot priester was gewijd. Toen later zijn lichaam vrijwel intact werd opgegraven, werd hij als heilige vereerd. In 1703 kreeg men toestemming om elk jaar op 17 december te zijner nagedachtenis een plechtig feest te vieren in het klooster van de Transfiguratie op de Strofaden. In 1716 werden de relieken echter overgebracht naar Zakynthos. Deze translatie wordt op 24 augustus herdacht. Thans rust zijn lichaam in de Sint-Dionysiuskerk van Zakynthos, waar vele pelgrims het bezoeken.
Op het eiland van Zakynthos wordt hij ieder jaar op 24 augustus en op 17 december herdacht. De kist met daarin zijn overblijfselen wordt dan door de stad van Zakynthos gedragen. Massa's mensen lopen achter de kist aan. Alle belangrijke mensen in Griekenland zijn dan aanwezig waaronder politici, bisschoppen, priesters en legercommandanten. Met een groots vuurwerk, dat gedurende de tocht door de stad wordt afgestoken, luid getoeter van alle veerboten in de haven wordt de heilige Dionysios door alle bewoners van het eiland begroet als hun beschermheer en held.
Bron: Wikipedia

We gaan op 24 augustus om vijf uur 's middags weg en parkeren de auto een eind van het centrum af. We weten van vorig jaar dat het na afloop heel erg druk zal zijn en vanuit het centrum kom je bijna niet weg. We lopen naar de haven waar het al gezellig druk is. Wij houden niet zo van de drukte, zeker niet op onze wandelingen, maar dit is een heel speciale dag op Zakynthos en de sfeer willen we graag proeven. Er komen mensen van heinde en verre om deze dag mee te beleven, dus echt bijzonder. Hier onder een paar foto's en een paar filmpjes van de middag en avond. Na de processie eten we wat bij een restaurant in de buurt van het Solomosplein. Het is nu echt heel erg druk, maar ook leuk om vanaf een tafeltje naar mensen te kijken. Het vuurwerk horen we wel, maar zien het niet. Een volgende keer zullen we een andere volgorde aanhouden, want dat vuurwerk moeten we wel een keer zien. Na het eten lopen we langs de haven en door de stad terug naar de auto, waar het zelfs van ons plekje buiten het centrum, moeilijk is om aan de andere kant van de weg te komen.

Op de grote jaarlijkse markt is weer van alles te koop, vogeltjes,

allerlei soorten kunstbloemen,

maar ook schoenen, kleding en allerlei soorten koek en snoep.

De Agios Dionysioskerk eens van de andere kant.

Het is druk.

Vlak voor de stoet voorbij zal komen worden er blaadjes over de straat gestrooid.

Wandeling in het "vlakke" achterland van de baai van Laganas

Nog steeds erg droog, ondanks de flinke buien die er waren afgelopen donderdag, maar die zijn niet overal gevallen. En warm. We gaan lopen vanaf de plek waar we meestal onze boodschappen doen, in de buurt van AB-supermarkt en LIDL. Het plaatsje heet Ampelokipi en nu lopen we echt eens door het dorp. Iets verder heet het Kalpaki en we lopen op ons gemak verder als iemand ons roept. Een man vraagt wat we doen. Gelukkig kunnen we sommige Griekse zinnen inmiddels echt begrijpen en beantwoorden, want deze meneer spreekt alleen Grieks. We antwoorden dat we een wandeling maken. En de man zegt: Ela, oftewel kom. We lopen de poort in die wordt overkapt door een kunstwerk van hout. De grote zwarte hond blaft, maar na even snuffen, laat hij ons binnen. Dionysios (Dennis😊zoals honderden andere Grieken) wijst ons stoelen en we moeten gaan zitten. Even later staat er een grote schaal met druiven voor ons. Hij stelt allerlei vragen, waar we vandaan komen, waar we nu wonen, wat we betalen aan huur, heel erg direct. We beantwoorden alle vragen en dan geeft hij ons een rondleiding over zijn domein. Hij blijkt van alles te verzamelen, hout, touw, echt van alles en maakt daar bijzondere dingen van. Overal staat iets en ook in zijn huis is duidelijk zijn verzamelwoede te zien. Overal klinkt muziek. Hij geeft ons broodjes en wij denken nog dat ze voor ons zijn. Maar ze zijn keihard en Dionysios neemt ons mee naar de vijver achter zijn huis. Daar vechten de eenden en de vissen om onze broodjes. Als we weer weg gaan moeten we beloven dat we nog eens terug komen op een avond, want dan branden er overal lichtjes. We zeggen tot ziens en vervolgen onze wandeling. Het gaat door olijfgaarden en over prachtige paadjes. We zien het vrouwenklooster in Macherado, we zien vlinders en bloeiende bloemen, een oudere vrouw met haar geiten, een kapelletje met heel veel icoontjes. Het is flink warm dus we zijn best blij dat we na 18 km weer bij de auto zijn. Even een boodschap bij AB en dan naar Alikes om een heerlijk ijsje te halen bij de Buca-bar. Ze lachen als we binnen komen. Een Frutopia? Ja, natuurlijk 😁!

Ampelokipi

Mooie carport!

Dionysios bij één van zijn scheppingen

... en een fiets

klooster Panagia i Eleftherotria

En nog een fiets bij een ander huis

Een kapelletje langs de weg met heel veel icoontjes

en als afsluiting ...