Afscheid

We hebben gisteravond bij restaurant Attica in Veenendaal gegeten met Roy, Marc en Chavelli. Jammer genoeg kon Roy zijn vriendin er niet bij zijn, maar haar zien we vanmiddag nog.

En toen hebben we afscheid genomen, met een dikke brok in de keel en waterige ogen werd er geknuffeld en gezoend. Natuurlijk zien we ze weer en zullen we mailen en skypen en appen en weet ik veel wat nog niet meer. Maar het blijft anders dan even een bakkie doen omdat dat kan.

Dit schreef Marc op FaceBook:

De verhuizing begint

Na een korte nacht, waarschijnlijk toch een beetje gespannen 😉 zijn de verhuizers aangekomen. Het gaat echt beginnen.


De spullen die wij uit elkaar hebben gehaald worden zorgvuldig ingepakt door Hans Hageman en zijn collega van Halo Removal Logistics. Het is een heel karwei. Om een uur of 12 wordt er een broodje gegeten en dan gaat het verder. Ondertussen halen wij lampen weg en nog veel meer kleine en grote karweitjes die toch gedaan moeten worden. Buren komen nog afscheid nemen, en weer ... 😢 Om 15 uur is de klus geklaard en rijdt de Halo bus weg en laat ons achter in een bijna leeg huis. Wij maken nog wat zaken schoon en worden daarbij gelukkig geholpen door Tiny. Als zij ook weg is, lopen we even een klein rondje door de wijk. Daarna lopen we naar buurvrouw Leny om afscheid te nemen. Ik ken Leny inmiddels ruim 23 jaar en zij heeft veel lief en leed met ons gedeeld en heeft mijn jongens op zien groeien van jongetjes die nog niet bij haar naar binnen konden kijken tot volwassen, jonge kerels. Dus was het afscheid ook hier emotioneel.

Even later rijden we weg van het Gersteveld, uitgezwaaid door onze naaste buren. Op naar Vlijmen, waar we nog een nachtje zullen slapen bij onze lieve vrienden om dan morgen redelijk uitgerust de reis te beginnen.

Nog een paar dagen

Inmiddels hebben we (denk ik) alle administratieve zaken geregeld. Alle belangrijke zaken die zijn aangevraagd zijn deze week met de post gekomen. Dus daar hoeven we niet meer aan te denken.

Nu wordt het huis echt leeg. Allerlei spullen zijn inmiddels opgehaald door de mensen die ze wilden hebben. Vanavond wordt nog een stoeltje met hocker gehaald die we op Marktplaats hadden gezet.
Heel veel dozen zijn ingepakt, een paar dozen staan open omdat daar nog wat spulletjes in moeten.

Morgen pakken we echt alles in en moet alles klaar staan voor vrijdag. De mensen in onze flat houden ons steeds aan en vragen of het allemaal lekker loopt. En ja het gaat goed.


Morgenavond, donderdag, gaan we  lekker uit eten met zoons en hun meiden. En dan dus het afscheid.
Dat is iets waar we best tegenop zien. Want hoe geweldig het verder ook is, afscheid blijft pijn doen.

Vrijdagochtend komt dus de verhuiswagen van Halo Logistics. Vrijdagmiddag, na het schoonmaken van de flat, rijden we naar onze lieve vrienden Petra en Ben, slapen daar nog een nachtje en nemen daar na het ontbijt ook afscheid. 

Zaterdagavond hebben we een hotel geboekt in zuid Duitsland. Zondag rijden we door naar Parma in Italië, maandag naar Pescara en dinsdag naar Bari, waar we dinsdagavond de veerboot nemen naar Igoumenitsa in Griekenland. Woensdag rijden we dan via Patras naar de veerboot die ons op Zakynthos zal brengen.

Zorgverzekeringen

Op het moment dat je je uitschrijft (dat hebben we dus al gedaan, omdat we dat bewijs nodig hadden voor allerlei zaken) stopt ook gelijk je Nederlandse ziektenkostenverzekering. Dit wisten we, dus ben ik al eerder het vervolg gaan regelen bij het CAK, De IKA-verzekering in Griekenland en de EHIC (European Health Insurance Card), met de laatste zijn we verzekerd in Nederland en in de andere buitenlanden (behalve Griekenland). Nu wil het geval dat ik vorige week heel onverwacht even naar het ziekenhuis moest. En nu moet ik ook deze en volgende week op het spreekuur komen. En dus geen verzekering in Nederland meer. Dit heb ik uitgelegd bij het CAK, want de EHIC zou nu moeten gelden, maar ik heb die kaart nog niet. Het CAK heeft mijn administratie gefaxt naar de zorgadministratie van het ziekenhuis en dus kwam dat in ieder geval in orde.

Donderdag nog een keer gebeld met het CAK over de EHIC van mij en Leo. Eerst vertelde zij dat de EHIC van Leo pas kan worden aangevraagd als de Griekse zorgverzekeraar Leo heeft geaccepteerd als verzekerde. Toen vertelde zij dat ik niet hoefde te verwachten dat mijn EHIC-pas nog voor ons vertrek in onze brievenbus zou vallen. Op de site van het CAK staat 5 - 7 werkdagen, maar deze mevrouw had het over zeker 3 weken. Weer een uitdaging dus, we zouden een afspraak maken over het doorsturen van post met onze buurvrouw Leny. Maar dat bleek niet noidig, want mijn EHIC lag op maandagochtend in onze bus. De les is dus: luister niet altijd naar wat ze je vertellen, het kan heel anders gaan en dat is ons dus bij het CAK al drie keer overkomen.

Ook hebben we weer kijkers gehad voor onze flat, een echtpaar waarvan de mevrouw helemaal buiten adem en benauwd de flat inkwam. Zij vonden alles mooi en alles kon blijven zoals het nu was. Maar 's middags belde de dochter dat erover was gepraat en dat het echtpaar zich toch zou inschrijven op een aanleunwoning. Dus weer pech. Vanochtend heb ik de woningbouwvereniging nog een keer gebeld of er nog meer mensen op hun lijstje stonden. Ja, er was nog een echtpaar, maar deze mensen hebben niet gebeld om een afspraak met ons te maken. Dus pech, nog geen nieuwe huurders.

Auto en Griekse ambassade

Vervolg: Vanochtend werd Leo gebeld door de medewerker (toch een man dus) van de ambassade. Hij had ons bedelmailtje gelezen en wilde nog even aangeven dat we 24 april wel langs konden komen. Maar ja, dan zitten we dus al in Italië op doorreis naar Griekenland. Toen vroeg de man of we alle benodigde papieren compleet hadden en of we binnen een half jaar nog terug zouden komen in Nederland. Ja dus, op beide vragen, want oudste zoon Marc en en schoondochter Chavelli trouwen half september. Nou dan was het dus helemaal geen probleem. Want je moet een auto binnen 6 maanden aanmelden. We kunnen de auto dus gewoon meenemen, laten keuren en nieuwe, Griekse nummerplaten erop, verzekering erbij: klaar. En dan begin augustus een afspraak maken met de ambassade voor half september. Dan wordt de invoer alsnog op een goede manier geregeld.

Inmiddels slapen we op de matras op de grond van een kleine slaapkamer, in de grote slaapkamer zijn het bed, de ombouw en de kast uit elkaar gehaald. De keuken- en badkamerkast zijn al eerder uit elkaar gehaald.

Nog een dikke week te gaan

Gisteravond zat het getekende, originele huurcontract in tweevoud in de brievenbus. We zijn er heel blij mee, Leo heeft ze beide ook getekend, en vandaag is één van de twee in onze belangrijke map gedaan en de ander is op de post gegaan richting Ioanna in Griekenland. We hebben o.a. het contract nodig om een verblijfsvergunning te kunnen krijgen en vast bij nog meer zaken. We zouden er ook mee naar de Griekse ambassade, afdeling consulaire zaken, om onze auto simpel (=belastingvrij) mee te nemen. Maar nu we alle papieren eindelijk in huis hebben, zegt de medewerkster van de ambassade dat ze deze week vol zitten en volgende week heeft zij vakantie. Zou er dan echt maar één medewerkster zijn en liggen alle zaken stil omdat deze mevrouw vakantie heeft (zucht)? Leo heeft nog wel een soort bedelvraag bij haar neergelegd, misschien helpt het iets. En anders zullen we het rode autootje op de andere manier langs de douane zien te krijgen. Maar ook dat gaat vast wel lukken.

Gisteravond is ook onze kast uit de kamer naar een andere eigenaar gegaan. Hij was er blij mee, z'n dochter ook en wij natuurlijk ook.

Gezellig, toch?

Huurcontract en leger en leger

Wij hebben een ondertekende kopie van het huurcontract, het origineel is onderweg van Griekenland naar hier. Het heeft heel wat moeite gekost, iedereen heeft er hard aan gewerkt, maar uiteindelijk gaat het dus lukken.

Onze intensief gebruikte bank werd vanavond opgehaald. Langzamerhand beginnen we nu met kamperen in ons eigen huis.

En ook gebeuren er dingen die we liever anders zouden zien. De mevrouw die in ons huis zou komen en die dolgelukkig was met een nieuw begin, mag van de woningbouwvereniging toch niet komen, zij verdient te weinig. We waren er allebei naar van. En dan nog een akkevietje met mezelf, waar ik later nog wel op terug zal komen. In ieder geval: iedere dag is een stapje dichterbij. De mensen in onze flat spreken ons iedere keer aan: "Hoe lang nog?" Ja, het gaat hard nu. 

Stoppen met werken bij Buurtzorg, pensioen

Vanaf 1 februari van dit jaar ben ik gaan werken op oproepbasis en daar ben ik heel blij om, want ik ben maar weinig aan het werk geweest en dus hadden we ruim de tijd om te beginnen met pakken en alles wat daarbij om de hoek komt.
Vrijdag 31 maart was mijn officiële laatste werkdag bij Buurtzorg Nederland, vanaf vandaag zaterdag 1 april 2017 ben ik gepensioneerd 😁
We hebben nog 3 weken om alles op orde te krijgen en dat gaat lukken, want we zijn, denk ik, goed bezig. Bijna alles is ingepakt, behalve dat wat we de laatste weken hier en de eerste weken daar echt nodig hebben. Eén kast is al uit elkaar gehaald, de anderen volgen deze en volgende week.
Dus goed op schema.

Nog 21 dagen en een beetje

Dag bij dag komt het dichterbij. We zijn druk bezig met het inpakken van dozen en langzamerhand worden onze kasten steeds leger. De kast uit de badkamer is leeg en uit elkaar. De kast in de keuken is ook leeg en kan dus de komende dagen ook gedemonteerd worden.

Inmiddels zijn er 15 dozen vol én dichtgeplakt. Van de gepakte dozen houden we precies bij wat erin zit, want misschien blijken we toch nog iets nodig te hebben, dat inmiddels is ingepakt. En dat blijkt goed te werken. Ik had in het begin al 2 goede pannen, met nog een platte bodem, ingepakt. We gaan daar namelijk op elektrisch koken over en dan kunnen we de rest van de pannen niet meer gebruiken, die hebben namelijk een ernstig gebobbelde bodem en gaan straks naar de stort. Maar opeens drong weer tot me door dat wij er eerder zijn dan de verhuiswagen, en we moeten daar toch al iets koken. 't Is een beetje zonde om allemaal nieuwe pannen te kopen om dat er een paar in een verhuisdoos zitten.
Nog 4 dozen staan half ingepakt te wachten op de rest. Hans Hageman van Hal heeft beloofd nog eens 10 dozen te sturen. We denken niet dat we die allemaal nodig hebben, maar beter een aantal over dan 1 tekort.

En dan nog een heel belangrijk ding: het huurcontract is bijna klaar. Het blijft dus spannend tot de laatste dag.

Keukenkast leeg, mag uit elkaar

En inmiddels is er een stel wezen kijken hier in de flat. Zij hebben het afgewezen. Maar morgen komt er alweer een ander.

Dozen, dozen, dozen

Huurcontract

Na een paar spannende weken van wachten op een officieel papiertje, hebben we zelf een engels-talig huurcontract van het internet geplukt en het aangepast aan onze situatie. Dit hebben we gemaild naar Ioanna en zij stuurde het iets aangepast weer naar ons. Wij hebben het toen ondertekend, maar van de andere kant kwam er daarna toch nog een opmerking over de verzekering. Dus helemaal rond is het nog niet. De borgsom is gestort en in mei volgt het eerste huurbedrag.  We zijn al wel heel zeker van alles, maar het is toch fijn als het ook officieel op papier staat. Je hoort toch de gekste verhalen. Trouwens we hebben het gewoon nodig als we op bezoek gaan bij het Griekse consulaat. Maar we moeten dus nog even geduld hebben.